SONSUZLUK NEYDİ?

Bir derya deniz hayal et 

Yakamozlar güzelliğinde parıldayan her daim kendi içinde.

Adı sevgi 

Kendi sevgi  

Hamuru sevgi 

Dokunuşu sevgi

Sadece sevgi

Kıvamı

Yapısı

Özü

Akışı

Sevgi

Getirdiği

Gösterdiği

Gönderdiği

Geçirdiği

Hep sevgi

Her daim sevgi

Sadece sevgi

Yeşeren de içinde

Yeşerten de kendinde

Besini de içinde

Beslediği de içinde

Yapılandırdığı da kendinden

Yapısı da kendi

Gösterdiği de eşdeğer

Gösterdiği de hemdeğer!

Gördüğü ne peki?!

Yaşadığı ne!?

Yaşatılan ne?

Batıyor dibe dibe

İçine tükürülenlerle

Üstüne örtülenlerle

Yapısına gönderilenlerle

Gözüne dökülenlerle

Kötülük naif kaldı!

İdrak edilemeyenlerle!

Sızlar... sızlar...

Yüreği ayrı

Gözleri ayrı

Burnu ayrı

Çöker... çöker...

Sırtı ayrı

Gönlü ayrı

Gözü ayrı

Çürür... çürür..

Kalbi ayrı

Kanı ayrı

Kulağı ayrı

Yanar.. yanar.. 

Beyni ayrı

Belleği ayrı

Nefesi ayrı

Söner... söner...

Damarları ayrı

Dimağı ayrı

Feri ayrı

Sen şimdi

Bir derya deniz hayal et 

Kanlı; yaralı

Dalgalı; huzursuz

Dipsiz; batıklı

Sonra de ki bana

İyi insanım bu dünyada 

İmanım tam, ibadetim yeterli bana.

Bilgili insanım bu dünyada

Lafım çok, belgelerim tam dosyalarda.

Yardımseverim bu dünyada

Beslerim muzdaripleri, koşarım zedelenenlere anında.

Aklım fikrim hür seçerim doğruyu bu dünyada

Yaşanmışlıklarımdan öğrendim çokca bileşke derim onlara.

Zaten hayat da zor be Ebru bu dünyada

Göçüp gideceğiz o son noktada.

Peki derim usulca

Peki

Sen kal kendi dünyanda.

Ama bil ki

SEVGİ; gerçek sevgi

Gerçeği... 

Anlaşılamadı dünyada.

Anlatılamadı açıkça.

Zira 

Sevgi; duran yapı taşlarınızda

Temizlenemedi hâlâ 

İnsanca...

Sen yine de kal sağlıcakla.

Sadece...

Bil ki 

Göründüğü gibi değil dünya.

Firdes Ebru

İstanbul, 20.2.2026

İNSANLIK KÖR OLDU, KÖRLÜK NORMALİ OLDU!

Yıldızlar parçalandı...

Ay gecelerin hakimiyim sandı...

En kararmış yıldız en başa tutundu!

Körlük sandırılanla

İnsanlık, ebedi uykusuna dalan oldu.

Bundan sonra insan 

Işığı hep dışarıda aradı:

Gün sandığına kandı,

Gözü bile aldandı.

Gecenin zifirisi 

Aslında can'ının gönlünde 

Bir kanayan yaraydı.

Yaradan damlayan,

Pıhtılaşan kan

Kapak oldu göze

Can'ı görmez oldu.

Can görmez oldu!

Gönülde yakıldı bir meşale

Işık yayan oldu karanlığın içinde

Söndürülemez hükmü kondu 

Yandı... yandı... yaktı, yanarken yakan oldu... oldu... oldu...  

Sürdürüldü hikaye...

Ne de olsa meşale

Kaynak oldu

Karanın özüne!

Gündüzüm diyen,

Gecelerin hanıyım diyen,

Karanlığın şahıyım diyen,

Böylece kendini

3'leyen

Görünen;

Gördüğünü gösteren

Göremediğini bilen

Görünmeyeceği örten

3'leme oldu 

Dünyaya hükmeden!

İnsanlık kör oldu.

Körlük normali oldu.

İnsan bakar kör oldu.

Göz nurunu arar oldu.

Nuru batar oldu.

Batan can oldu.

Can gönüllerde bir yara oldu.

Yara aklı acıtan

Acı kanı karartan 

Kan ÖZ'e düşman

ÖZ aşk'a susayan oldu.

CAN'da hüsran 

ÖZ'e düşman can'a, kayıt oldu.

Kayıt soya yazdırılan oldu.

Soy bozulan oldu.

Soyu bozuk başa dert oldu.

Derim derim..

Bir mesel gibi söylerim...

Dinleyenle anlayan birdir bilirim.

Ama bana duyan da gerek derim.

Özü canı gözü ile 

Kalbi beyni kanı ile

Sevgisi ışığı aşkı ile

Tertemiz piripak 

Sevgi olan

Sevgi'den olan 

İnsan olan gerek derim.

Zira 

Oldurmalı İNSAN

Var etmeli İNSAN

Yaratmalı İNSAN

YAŞAYAN İNSAN.

GÖREN İNSAN.

GÖSTEREN İNSAN.

Yaşayan İNSAN olsun derim.

İNSAN artık yaşayan olsun derim.

Yarınlara uzayacak bir hikayeydi "yaşam".

Aşk'la oldurulan

Sevgi ile yaşatılacak olan,

Nefesinde aşk olan

Gözünde fer olan

Gönlünde can olan.

Yarınlara uzayacak bir hikayeydi "yaşam".

Nuru ile gözü dolduracak

Işığı ile ışık olacak

Gözünün nurunu ışığı ile saçacak olan.

Daha başta kırılan,

Başından yıkılan.

Kendini de içine alan

Ölüm diye bir yalana dolayan

Çukurlarda boğan.

Yarınlara uzayacak bir hikayeydi "yaşam"

Başlamadan "son" bulan.

Ama artık "son"dan dönülmeli başa; en başa.

Her şeyin billur berrak ak olduğu an'a.

Çabam -ız budur anlaşılan

Bir derin nefesle, yıllar önce dünyada başlatılan.

Gel gör ki hiç anlaşılmayan

Kısmı geride kalan can!

Ahh o can

Ne görülen 

Ne gözüken

Ne bilinen.

Ama hep olan 

Hep sevilen.

Nefesine hükmeden

Işığını emen

Nurunu yitirten.

Nedir desen?

Ahh bi desen!

O âfet-i cân

Yaşıyor hâlâ 

Sen anlasan da anlamasan da

Kanında!

Canında!

Aklında!

Nefesinde!

Kalbinde!

Yaşıyor hepsinde; 5'inde.

Öyleyse bir derin nefesle başla

Sor bir afakına*

Nedir sende?

Nasıldır sende?

Nasıl dönüşecek gerçek sevgiye?

Sonsuz sevgimle

İstanbul denende 

Ebru bilinenle 

Söze döküldü bu bilmece

18.2.2026 bilinende.

Işıldayan Hayatlar

*Afak nedir tıpta?

Göz rahatsızlıklarından biri olan afaki göz hastalığı, gözlerden birinde ya da her ikisinde birden gözlemlenebilen, göz merceğinin bulunmaması ile karakterize bir sağlık sorunudur.

*Gözde afak nedir?

Afaki , gözünüzün içinde mercek bulunmaması anlamına gelir. Mercek , iris (gözünüzün renkli kısmı) ve göz bebeğinin arkasında bulunan şeffaf, oval şekilli yapıdır. Işık ışınlarını retinaya odaklar. Mercek olmadan, göz odaklanmamış olur ve görüş bulanıklaşır.

Önemli bilgilendirme; kaynak gösterilerek dahi alıntı yapılmaması, sadece link olarak bütününün paylaşılması hususuna azami dikkat göstermenizi ve olası ihlallerde gerekli uyarıları yapmanızı rica ederim.