BÜYÜMEK

Büyümek

Kalabalıkların arasında yalnızlığınla başedebilmek midir?

Büyümek

Anlaşılmadığında

Üzülmemeyi becerebilmek midir?

Büyümek

Sevildiğini hissedemesen de

-mış gibi yapabilmek midir?

Mutluymuş gibi... acıtmamış gibi... 

Büyümek

Hayat seni her tökezletip düşürdüğünde

Silkelenip ayağa kalkabilmek midir?

Büyümek 

Dalıp gittiğinde manzaraya

Yüreğindeki kor ateşine su serpiştirebilmek midir?

Nedir sahiden büyümek?

Yıkılmadan, ayakta yaşlanmak mıdır?

Yılmadan, hayat denen oyuna devam etmek midir?

Nedir sahiden büyümek

Gözyaşlarını gizli gizli içine akıtabilmek midir?

"Anneee" diye bağırmadan kırılan ayağına basıp hastaneye kendin gidebilmek midir?

Babana / abine şikayet etmeden en sivri cevabı o anda verebilmek midir?

Sahiden

Nedir büyümek?

Sen

Yeterince büyüdün mü mesela?

Gelmişken 40-50-70 yaşına?

Yoksa büyümek 

Aslında bambaşka bir haldir de oyalandın mı bunca;

Suçlaya suçlaya doğduğun evi...

Kendini... seçemediğine inandırdığın aileni...

Patronu... işvereni... sistemi... devleti... 

Zulmeden hep başkası, mağdur hep sendin de dayandın mı büyüdükçe...

Zekanı, aklını kullanıp kaçtın mı büyüdükçe?

Problem çözen... fikir üreten mi oldun büyüdükçe?

Dostlar sağolsun derken mi buldun kendini büyüdükçe!

Yoksa

Herşeyin başı sağlık diyenlerden mi oldun gün geçtikçe?

Avucunda ilaçlar; adı malum l...'lar, x...'lar, p...'lar uzmanlıkta yan dalın mı oldu sen büyüdükçe!

Sahiden 

Sen büyüdün mü yeterince?

Yoksa...

Büyümemek için aslında

Gerçeğe yuma yuma gözlerini 

Fikrini belleyip

Aklını sivriltip

Becerilerine beceri ekleyip

Gömülmeye hazır hale mi getirdin kendini 

Galerinde 3-5 fotoğraf

Belleklerde anılar

Heybende bolca inanç..., kural..., kabul..., 

Hafızanda "doğrular"...

Çekmecede "beratlar"...

Kayıtlarında "ispatlar"...

Gerçek neydi peki?

Neredeydi?

Bunca zaman neden önüne getirtilmedi?

Büyüseydin... belki... büyüseydik... belki... büyütebilseydik belki... 

Gün yüzüne gelecekti!

Deşebilseydik yeterince!

Direnebilseydik gerektiğince!

Görebilseydik gerçekte!

Girebilseydik içine!

Seçebilseydik; SEÇEBİLSEYDİK!

İşimize gelen yerine; insanlığın iyiliğine...

Dayatılan yerine; insanlık için...

Korkmak yerine; insanın gerçek gücüyle...

Seçebilseydik saf sevgiyle.

Büyütebilirdik insanı

Büyürken kendimiz de.

Bizse küçülttük İNSAN'ı

Büyütürken bencilliği, hırsı, öfkeyi, hükümranlığı, karanlığı, arzuları, hazları, şaşayı, imitasyon kahkahaları, çakma makyajları, kof bilgileri, şişirilmiş dudakları, kat kat evrakları, inovasyon dedilen prangaları, otomasyon denilen zincirleri, "yeni" denilen zırvaları... 

Bizse gömdük İNSAN'ı

Yaşatıyoruz sanırken insanı!

-Yaşatıyoruz sandık "insanı"! ?!

-Yoksa demeli miydik yaşatıyoruz "insan sanılan"ı! ?!

Yok be Ebru o kadar da yanlışımız yok diyorsan hâlâ...

Savunuyorsan küçülen insanı;

Vicdanını rahatlatıyorsa

8-10 kg. mama dağıttığın barınaklarda, sokaklarda,

Ödediğin aidatlar üyesi olduğun karanlığa,

Bıraktığın sadakalar usulca,

Paylaştığın bildirimler ulu orta...

Ahh ahhlar vahh vahhlar her duyduğunda maldeformasyonları... yeni yeni hastalıkları / çevrendeki hastaları...

Yetiyorsa sana

Kal sağlıcakla, bak sen kendi yoluna.

Zira ben devam edeceğim

İNSAN KALKINCAYA KADAR AYAĞA

AŞK OLUNCAYA KADAR BU DÜNYADA

SEVGİ YENİDEN VAR OLUNCAYA KADAR HER HÜCREDE, TÜM ALEMLERDE

GÖZLER AÇILINCAYA KADAR

KALPLER YUMUŞAYINCAYA KADAR

KANLAR TEMİZLENİNCEYE KADAR

AKILLAR PARLAYINCAYA KADAR

FİKİRLER AYDINLANINCAYA KADAR

GÖNÜLLERDE BİR OLUNUNCUYA KADAR

HAYATLAR IŞILDAYAN,

İNSAN BÜYÜRKEN BÜYÜTEN 

VAR, VAR OLUNCAYA KADAR.

Sevgim sonsuz İNSAN'a.

Firdes Ebru Tolan

İstanbul, 4.5.2026

Işıldayan Hayatlar

KENDİNİ BİLMEZ BİR UŞAK!

Nefes candır,

Her daim şarttır.

Aldığın soluk ise

Kandan akandır.

Kandan akan ise

Öz'ün değil de

Can'ın aklını karıştırandır.

Nefesi çağırsan 

Aldığın

Yaralardan akandır,

Sen de irin...

Ben diyeyim sarin...

Saflığı bozulmuş

Candır.

Öz'den akan

Heba olan kandır.

Öz'ün özüne

Can'ın kalbine

Batan bir can'dır!

Çığlık atan,

Kaynak'tan akan,

Yaraya tuz basan bir çığırtkandır.

Çıktığı yere kan döken 

Kendini bilmez bir uşaktır*

Yavru der basarsın bağrına

Bastığın bağır yurdun son toprağıdır oysa.

Basarken verdiğin ziyansa

Akıllara zarardır, anlayamasanda.

Ahh derim derim ben ne derim...

Varoluş bir kitap olsa 

Yazılmaz asla son sayfa!

Ama

Devreden her an'da

Başka başka,

Kimi açık

Kimi kapalı yaralardan 

Sızanlar

Durur hâlâ. 

Durur hâlâ!

Nedir sızanlar?

Sızılar!

ÖZ'ün KALB'ine sızıdır en nihayetinde. 

Katlanarak artan 

Artarken dağılan

Dağılırken kararan 

Kararırken kırılan

Kırılırken yıkan 

Akla ziyan

Kana karışan

Soy sanılan

ÖZ'ü kuşatan

Kuşattıkça boğan

Boğdukça boğulan 

İnsan sanılan...

Sızı olan

Sızan...

Ne gözü görür feri

Ne sözü gelir beri

Ne kalbi bilir sesi

Varı yoğu zenginlik olsa

Doldursa heybesini

Ne fayda 

Gideceği belli,

2 soluktan biri 

Son deneni 

Çıktığında,

Bedeni olacak kefeni.

Niye derim?

Hâlâ var bir bedeli

Ödeyen bizsek 

O da artık bunu bilmeli.

Neden derim?

Soluklanırken sen 

2 arada

1 ağaç altında

Atı alan Üsküdar'a daldı!

İnsan teyakkuzda 

Ama ne fayda?

İNSAN'sa uyur hâlâ 

Adeta komada!

Sızan insan, küçük insan,

Devleşti adeta 

Sırtını yaslamış sana!

Sen bakarsın hâlâ dünya malına.

Peki paşam kal sağlıcakla.

Yarın olacak sanıyorsan bugünden alâ

Yarın yok ne sızana, ne sızlatana.

Anlatan da anlattıran da ÖZ'ünde saklı adı yazılarda Ebru diye kaldı...

İstanbul, 25.3.2026

*Uşak; Velet, çocuk, sabi, enik kelimelerinin eşanlamlısıdır.

TDK der ki; uşak 

Herhangi bir bölgenin halkından olan erkek. Çocuk.

BİR BİR...

Bir bir çekiliyor aradan 

Karaya saplananlar;

Mihenk taşı* sanılanlar.

Bir bir çekiliyor aradan

Karanlığı çoklayanlar;

Gecenin yoksunluğunda yıldız sanılanlar.

Bir bir çekiliyor aradan

Karayı bulayanlar;

Bilge kişi, duayen... guru**... sanılanlar.

Bir bir çekiliyor aradan

Karanlıkta yaşayanlar, karanlığı yaşatanlar;

Kitin*** örtüsünü matah sandıranlar.

Bir bir çekiliyor aradan

Karanlığı yaşayanlar;

Zevk-i sefayı, hazzın sarhoşluğunu "insan doğasının normali" sandıranlar. 

Bir bir çekiliyor aradan

Karanlığa doğanlar;

Kendini dokunulmaz, dokundurtulamaz sananlar.

Bir bir...

Nurlu nefes geçiriliyor içlerine içlerine 

Zerk edile edile.

Kimi tahammülsüzlük hissetse de

Kimi dayanamayıp son nefesini verse de

Kimi arkasını dönüp gitse de

Kimi ...

Ya devam edecek nurun içinde

Ya da eriyip gidecek bataklığın sözde özünde!

Bugün

Görünürde bir eşitlenme (ekinoks)**** ise de...

Bir derin nefesle

Sen geç kendi dümenine;

Feragat edemediklerin ve de üstünü itina ile örttüklerin

Kalsın geride,

Sen seni bil önce

Dünya denende.

Zira

Düzen devam edecek en nihayetinde 

Ama bu sefer nurun içinde.

Gösterilenle oyalandın nice...

Şimdi dersin AI tehlikeli taklit eder liderleri!

Ya yaşattıkları taklidi ise bunca sene!!!

Gerçek yaşam

Gerçek sevgi

Gerçek öz

Gerçek bilgi

Gerçek söz

Gerçek tarih

Gerçek insan

Gerçek... gerçek... bu diye diye...

...ve şimdi sana çözdürülmeye çalışılan bilmece tam da bu ise gerçekte!?

"Nereden bileceğim hangisi şimdi gerçek?

Gözüm gördü; doğru dedi. 

Dilim "bilim" dedi.

Hafızam zaten kollektifinkiydi!!!

Nasıl çıkarım bu işin içinden

Dipsiz bir kuyu çeker beni bataklığına, bilsem de...

Ölüm korkusu yaşarım hâlâ, 

Zebaniler fısıldar kulaklarıma uykumda.

Aman aman haa bana dokunma"

Diyorsan 

Deme!

Deme!

Artık bugüne kadar dediğin hiçbir şeyi, bir daha deme!

Bak bir dünya dediğine; 

İnsan'a yakışan budur diyebiliyorsan

Kal kendi aleminde.

"İNSAN'I İNSAN YAPACAK

Benden bir parçadır mutlaka; uyandığımda.

Kalkıyorum bugün ayağa; an'da."

De!

De mutlaka!

Bugünden sonra

Hızlanacağız ne de olsa...

Ne kaldı 2027 Ağustos'una!

Kal sağlıcakla

Firdes Ebru

İstanbul bilinende, 20.3.2026 görünende...

*Mihenk taşı, gümüş ve altın alaşımlarının kalitesini test etmekte kullanılan, kuvars gibi taşlara verilen isim ise de mecazi anlamıyla bir şeyin kalitesini belirlemek için kullanılan kıstas demektir.

**Guru, Sanskritçede "öğretmen" veya "usta" anlamına gelen bir terimdir.

***Kitin, Eklembacaklılar tarafından dış iskeletin kurulmasında kullanılan ve mantarların hücre çeperini oluşturan karbonhidrata denir.

Mantar hücre duvarının, kabuklular (yengeç, ıstakoz, karides gibi) ve karıncalarla kelebeklerin dahil olduğu böcekler gibi eklembacaklıların dış iskeletinin, yumuşakçaların radulalarının (dişli dil) ve ahtapotla mürekkepbalığının dahil olduğu kafadan bacaklıların ağız kısmının ana bileşenidir.

****2026 Mart Ekinoksu; 20.3.2026, Cuma 17.46 (TR)

Buraya kadar okuduysan sevgili dost

Lütfen ziyaret et👇👇👇

Aklına takılanlardan fazlasını bulacaksın.

YouTube Işıldayan Hayatlar

Video ve canlı yayın kayıtları

Instagram Işıldayan Hayatlar

Sorgulayan ve sorgulatan paylaşımlar

Blog Işıldayan Hayatlar

Çok özel yazılar... 

SONSUZLUK NEYDİ?

Bir derya deniz hayal et 

Yakamozlar güzelliğinde parıldayan her daim kendi içinde.

Adı sevgi 

Kendi sevgi  

Hamuru sevgi 

Dokunuşu sevgi

Sadece sevgi

Kıvamı

Yapısı

Özü

Akışı

Sevgi

Getirdiği

Gösterdiği

Gönderdiği

Geçirdiği

Hep sevgi

Her daim sevgi

Sadece sevgi

Yeşeren de içinde

Yeşerten de kendinde

Besini de içinde

Beslediği de içinde

Yapılandırdığı da kendinden

Yapısı da kendi

Gösterdiği de eşdeğer

Gösterdiği de hemdeğer!

Gördüğü ne peki?!

Yaşadığı ne!?

Yaşatılan ne?

Batıyor dibe dibe

İçine tükürülenlerle

Üstüne örtülenlerle

Yapısına gönderilenlerle

Gözüne dökülenlerle

Kötülük naif kaldı!

İdrak edilemeyenlerle!

Sızlar... sızlar...

Yüreği ayrı

Gözleri ayrı

Burnu ayrı

Çöker... çöker...

Sırtı ayrı

Gönlü ayrı

Gözü ayrı

Çürür... çürür..

Kalbi ayrı

Kanı ayrı

Kulağı ayrı

Yanar.. yanar.. 

Beyni ayrı

Belleği ayrı

Nefesi ayrı

Söner... söner...

Damarları ayrı

Dimağı ayrı

Feri ayrı

Sen şimdi

Bir derya deniz hayal et 

Kanlı; yaralı

Dalgalı; huzursuz

Dipsiz; batıklı

Sonra de ki bana

İyi insanım bu dünyada 

İmanım tam, ibadetim yeterli bana.

Bilgili insanım bu dünyada

Lafım çok, belgelerim tam dosyalarda.

Yardımseverim bu dünyada

Beslerim muzdaripleri, koşarım zedelenenlere anında.

Aklım fikrim hür seçerim doğruyu bu dünyada

Yaşanmışlıklarımdan öğrendim çokca bileşke derim onlara.

Zaten hayat da zor be Ebru bu dünyada

Göçüp gideceğiz o son noktada.

Peki derim usulca

Peki

Sen kal kendi dünyanda.

Ama bil ki

SEVGİ; gerçek sevgi

Gerçeği... 

Anlaşılamadı dünyada.

Anlatılamadı açıkça.

Zira 

Sevgi; duran yapı taşlarınızda

Temizlenemedi hâlâ 

İnsanca...

Sen yine de kal sağlıcakla.

Sadece...

Bil ki 

Göründüğü gibi değil dünya.

Firdes Ebru

İstanbul, 20.2.2026

İNSANLIK KÖR OLDU, KÖRLÜK NORMALİ OLDU!

Yıldızlar parçalandı...

Ay gecelerin hakimiyim sandı...

En kararmış yıldız en başa tutundu!

Körlük sandırılanla

İnsanlık, ebedi uykusuna dalan oldu.

Bundan sonra insan 

Işığı hep dışarıda aradı:

Gün sandığına kandı,

Gözü bile aldandı.

Gecenin zifirisi 

Aslında can'ının gönlünde 

Bir kanayan yaraydı.

Yaradan damlayan,

Pıhtılaşan kan

Kapak oldu göze

Can'ı görmez oldu.

Can görmez oldu!

Gönülde yakıldı bir meşale

Işık yayan oldu karanlığın içinde

Söndürülemez hükmü kondu 

Yandı... yandı... yaktı, yanarken yakan oldu... oldu... oldu...  

Sürdürüldü hikaye...

Ne de olsa meşale

Kaynak oldu

Karanın özüne!

Gündüzüm diyen,

Gecelerin hanıyım diyen,

Karanlığın şahıyım diyen,

Böylece kendini

3'leyen

Görünen;

Gördüğünü gösteren

Göremediğini bilen

Görünmeyeceği örten

3'leme oldu 

Dünyaya hükmeden!

İnsanlık kör oldu.

Körlük normali oldu.

İnsan bakar kör oldu.

Göz nurunu arar oldu.

Nuru batar oldu.

Batan can oldu.

Can gönüllerde bir yara oldu.

Yara aklı acıtan

Acı kanı karartan 

Kan ÖZ'e düşman

ÖZ aşk'a susayan oldu.

CAN'da hüsran 

ÖZ'e düşman can'a, kayıt oldu.

Kayıt soya yazdırılan oldu.

Soy bozulan oldu.

Soyu bozuk başa dert oldu.

Derim derim..

Bir mesel gibi söylerim...

Dinleyenle anlayan birdir bilirim.

Ama bana duyan da gerek derim.

Özü canı gözü ile 

Kalbi beyni kanı ile

Sevgisi ışığı aşkı ile

Tertemiz piripak 

Sevgi olan

Sevgi'den olan 

İnsan olan gerek derim.

Zira 

Oldurmalı İNSAN

Var etmeli İNSAN

Yaratmalı İNSAN

YAŞAYAN İNSAN.

GÖREN İNSAN.

GÖSTEREN İNSAN.

Yaşayan İNSAN olsun derim.

İNSAN artık yaşayan olsun derim.

Yarınlara uzayacak bir hikayeydi "yaşam".

Aşk'la oldurulan

Sevgi ile yaşatılacak olan,

Nefesinde aşk olan

Gözünde fer olan

Gönlünde can olan.

Yarınlara uzayacak bir hikayeydi "yaşam".

Nuru ile gözü dolduracak

Işığı ile ışık olacak

Gözünün nurunu ışığı ile saçacak olan.

Daha başta kırılan,

Başından yıkılan.

Kendini de içine alan

Ölüm diye bir yalana dolayan

Çukurlarda boğan.

Yarınlara uzayacak bir hikayeydi "yaşam"

Başlamadan "son" bulan.

Ama artık "son"dan dönülmeli başa; en başa.

Her şeyin billur berrak ak olduğu an'a.

Çabam -ız budur anlaşılan

Bir derin nefesle, yıllar önce dünyada başlatılan.

Gel gör ki hiç anlaşılmayan

Kısmı geride kalan can!

Ahh o can

Ne görülen 

Ne gözüken

Ne bilinen.

Ama hep olan 

Hep sevilen.

Nefesine hükmeden

Işığını emen

Nurunu yitirten.

Nedir desen?

Ahh bi desen!

O âfet-i cân

Yaşıyor hâlâ 

Sen anlasan da anlamasan da

Kanında!

Canında!

Aklında!

Nefesinde!

Kalbinde!

Yaşıyor hepsinde; 5'inde.

Öyleyse bir derin nefesle başla

Sor bir afakına*

Nedir sende?

Nasıldır sende?

Nasıl dönüşecek gerçek sevgiye?

Sonsuz sevgimle

İstanbul denende 

Ebru bilinenle 

Söze döküldü bu bilmece

18.2.2026 bilinende.

Işıldayan Hayatlar

*Afak nedir tıpta?

Göz rahatsızlıklarından biri olan afaki göz hastalığı, gözlerden birinde ya da her ikisinde birden gözlemlenebilen, göz merceğinin bulunmaması ile karakterize bir sağlık sorunudur.

*Gözde afak nedir?

Afaki , gözünüzün içinde mercek bulunmaması anlamına gelir. Mercek , iris (gözünüzün renkli kısmı) ve göz bebeğinin arkasında bulunan şeffaf, oval şekilli yapıdır. Işık ışınlarını retinaya odaklar. Mercek olmadan, göz odaklanmamış olur ve görüş bulanıklaşır.

Önemli bilgilendirme; kaynak gösterilerek dahi alıntı yapılmaması, sadece link olarak bütününün paylaşılması hususuna azami dikkat göstermenizi ve olası ihlallerde gerekli uyarıları yapmanızı rica ederim.

HAYAT OLSUN GERÇEK SEVGİ

Kendini seven her can

Can'a can katan.

Kendini seven her can

Canlılığa nefes olan.

Kendini seven her can

Öze nur olan.

Kendini seven her can

Kalbe ışık olan.

Kendini seven her can

Akla sevgi olan.

Kendini seven her can

Sevgiyi sevgiyle duyan, duyuran.

Sevginin sesinde canlılık olan

Sevgi ile eşleşen ve hayat olan

Severek birleşen ve yaşamı olduran.

Varoluşu VAR OLAN yapan; 

Kendini seven her bir can.

KENDİNİ SEVEN HER BİR CAN,

Varoluşa nefes.. kan... can.. olan.

Sevgidir aslolan.

Gerisi yalan dolan.

Ama sevdada dolaşan

İnatta ısrarı olan

Gözünde kara,

Nurunda bulaş,

Zihninde çelikten miğfer,

Yüreğinde şüphe,

Aklında bulaş olan 

Gider yoluna 

Aldığı her soluğu yaşamak sana sana...

Oysa

Sevginin sesindedir canlılık

Sevgi ile eşleşendedir hayat 

Severek birleşendedir yaşam.

Aşktır oldurulan, 

Aşkı oldurandan akan 

12'de bulunan,

Nihayetinde RUH'tan kopan bir parça ile OL'an.

Sen de eyy can!

Ne eksiksin 

Ne fazla

Varsın ya bu an'da

Niyet ettiğin anda 

Kılarsın ruhunu özgür

Çıkarsın yola

Kendi adımlarınla.

Ne kader, ne gen,

Biçilmiş kaftan sana

Dün öyle sandıysan da

Bugün başlıyor,

Yeni,

Baştan,

Uyansana!

Sevgi çağırıyor seni,

Sevginin sesini

Sevginle duysana!

Ne gerek buna?

Dersen

Derim ki ÖZ'ünde saklı bir cevher 

Kırıntı kalmış da olsa

Sen çoğaltırsın onu

Bilirsen...

Bildiğini kabul edersen...

Kabul ettiğinle niyet edersen...

Niyetinle bir derin nefes çekersen.

Ne gerek var buna?

Dersen

Diyecek lafım kalmaz sana.

Ne gerek var anlayamıyorum dersen 

Anlarım ama...

Zira ortak bilinç evriltme çabasında 

Seni,

Hâlâ daha,

Eritme çabasında

Kararmış bir bilincin 

Bulaş formlarında.

İşte ayarsan tam da buna 

O vakit başlar kıpırtın aslında.

Tanımlar ve çok daha fazlası 

Gerçeklik alanında.

Onun da ucu yanmadan korunla;

Tutuştu çoktan,

Dinamitin lokumuna ulaşmadan!

Kül kalıp elindeki son parça,

Patlatmadan adeta,

Bir nefes ver yüreğinin derininden,

Sönsün son dem.

Biçare sanılan

Uyandı çoktan,

O da senin içinde,

Tutsak kalan son can.

Kararttı baştan,

Koru yaktı,

Nefesin dumanlandı,

Canın çoook yandı.

Bilirim yürekten

Duyumsarım yekten.

Kurtarıcı beklemesen!

Artık kurtarıcı bekleme sen,

Bir nefes versen

Bir derin nefes ver sen.

Sussun sevdanın şarkıları,

Takılmış,

Kırık plak dönmesin,

Tekrar tekrar sevda dillenmesin.

Duy sevginin sesini

Sevgin sesin olsun.

Dinleme gerisini.

Gaipten gelen bir tını misali

Gerçek ÖZÜN ritmi 

Gerçek SEVGİNİN sesi

Gerçek KALBİN rengi

Gerçekliğin bitmeyen;

Bitmeyecek,

Bitirtilmeyecek 

Mutlak değeri;

VAR ETMEK denmeli.

Sen seni bil,

Sil hafızanda duran

Yüreğinde sızlayan 

İnleyen sesi.

Ne ölümlüyüz,

Ne ölümüz.

BİZ İNSANIZ 

SADECE SEVGİ.

İLELEBET PAYİDAR

İLELEBET ATAR

BU KALP;

SESİ SEVGİ.

SEN SENİ 

VE DE GERÇEĞİ 

SEV.

BİL

KENDİNİ ve

KENDİ GERÇEKLİĞİNİ.

Duyar her can seni;

Özünde sevgi.

Canlanır sevgisi;

Gönlünde sevgi.

Sen iyisi mi 

Bitir gerisini.

Işıldayan hayatlar 

Olsun mutlak bilgi.

Hayat olsun gerçek sevgi.

Firdes Ebru'dan

İstanbul, 13.12.2025

KOVUĞUNDA NE VAR?

Kurtarıcı bekleyenler

Kendilerini göremeyenler

Kendilerini görmeyenler

Gücü teslim edenler

Demek isterdim ama

Durum tam da böyle değil aslında.

Kurtarıcı bekleyenler

Kendilerini gömenler 

Ulu orta dünya sandıklarına.

Kendilerini göremeyenler

Işığı kıranlar hâlâ; hâlâ daha!

Desem daha doğru aslında.

Ama sorarsan bu mudur 

Diyemem tastamam işte budur.

Zira hepsinden bir parça;

Öyle bir bulaş olmuş ki cana

Ayırmak için çizilmiş sınırlar

Çekilmiş bayraklar

Konmuş fligranlar 

Oyulmuş logolar

Dikilmiş yapıtlar 

Daha neler neler...

Sembol okuyanlar adını koymuşlar

Sanırsın tüm tarihi baştan sunmuşlar.

Olanı anlatan çokmuş

Olanı anlayan yokmuş.

Anlatanı alkışlayan çokmuş

Soranı duyan yokmuş.

Nasıl bir akıl tutulması diyeceksen deme boşuna

Zira muhakeme için ne bilgi ne beceri 

Yürekten akmalı sevginin bilinci! 

Oysa ilk düşman; en büyük düşman

Sanma ki başkası

Nifak tohumları atılmış çoktan

Sevgi bilincinin ortası oyulmuş baştan.

Kimliğini verseler eline

Hadi çık deseler

Orta yere

Kolay olurdu, sence.

Oysa o kimlik başlı başına bir bilmece.

İçinde gerçeğin kırıntısı kalmış 

Boş bir kovuk*

Bekler sahibini

Doldurulsun diye.

Neyle?

Sevgi bilinciyle!

Ayırsam bileşenlerine;

Sevgi gerek bize

Bilinç içinde.

Oysa kalmış bir posa 

Suyunun suyu sıkılmış iyiden iyiye

Yerine konmuş tecrübe!

Bilgi!

İspat ve de akıl işte!

2 göz görünce kapatılmış tüm kapılar

Gerçekliğin üzerine!

Üzeri örtülünce gerçekliğin

Kolaylaşmış yönetmek insancığı

Gözünün gördüğü düzlemde

Dillene dillene.

Kurallar, kabuller hoş gelmiş

Savrulduğunu zannedene

Ziller çalmış 

Sıralar yapılmış 

Tek tip, bir örnek, en kolay yolmuş.

Aklın sınırları çizilmiş önce

Sonra zihnin odacıkları doldurulmuş itinayla.

İstifler dönüşmüş külçeye

Külçeler dönüşmüş güce!

Katman katman çökmüş insan;

Kat kat üzerine çıkarken gök delene!

Başarı denen dönüşmüş sihirli bir değneğe

Dokunduğu yere bırakmış bir iz; damga, belgelere.

Ne çok belge... ne çok belge...

Ayıklamak gerek de...

Pirincin taşı pirinçten fazla ise

Taşı kıymete bindirmek

Kazandırır aklı evvele!!!

Hadi!

Öyleyse... 

Bugün bir daha niyet ediver sen, kendi aklınla,

Gerçekleri görmeye,

40 yıl kölesi olmadan

Kul'un.

Batmadan iyiden iyiye kovuğun dibine,

Taşıdığın yüklerle zihninde.

Ne doğru gerçek doğru

Ne yanlış tam yanlış

Yanlışın içinde var bir doğru

Doğru zaten taşır yanlışı doğru.

Laf ebeliği değil maksadım

Her söylediğimde var bir mana

Gerçeklik saklı tam da orada.

Çevirirsen başını gerçekliğe

Altında kalırım korkusu yaşamadan bir anlığına, 

Yıkarsan tüm duvarlarını

Çıkarsın ayyuka

... ve işte o an'da başla bağırmaya 

Tüm hücrelerine duyururcasına,

Gerçek sandığın ne varsa, sarsarcasına.

Bir derin nefes al da haykır 

Ben sevgiyim 

Varım ışığımla

Benden çıkan her ton... ses... nida,

Baktığımda gördüğüm ne varsa,

İçime aldığım hava, 

Damarlarımda dolaşan ve de bedenimden yayılan, daima

Işığın aşkıyla 

Sevgidir özümden nasıl olsa

De mutlaka.

Ve unutma!

Her insan öğretmendir; öğreten kendine yaşar olmayı ışıkla ve aşk'la,

... ve her insan gerçek bir öğretmendir varoluşa, yaşaya yaşata. 

Kendi insanlığını kutla.

Uyanışını kutla.

Zincirleri eritişini kutla.

Duvarlarını yıkışını kutla.

Gülümsemeni kutla.

Sevgiye değen görüşünü kutla.

Koşulsuzca sevişini kutla.

Takdir ve teşekkür olmaksızın; insanlığı kucaklayışını kutla.

Sen bugün iyisi mi

Kendini kutla;

Yaşadığın için...

Yaşar olmayı seçtiğin alanı nefesinle ve niyetinle, sevginle ve sevecenliğinle doldurup, donatıp SEVGİ BİLİNCİNDE VAR OLDUĞUN İÇİN KUTLA.

Kal sağlıcakla

Firdes Ebru

İstanbul, 24.11.2025

*kovuk

ad

bir şeyin oyuk durumda bulunan iç bölümü.