Kalbim acır...
Gözüm yaşlı
Gönlüm acır...
Bedenim çökmüş
Belim acır...
Beynim yorgun
İçim acır...
Bir cenderede sıkışmış
Bin hücrede acıkmış
Tuzaklarda kapanlarda kalmış...
Haykıramam; zamansız...
Susamam; durmaz...
Bırakamam; olmaz.
Gitmeye gidilmez
Dönmeye dönülmez
Bir sertlikte
Sıkışmışım;
Bilinmez... görülmez...
Yaşanır sadece bende; içimde içimde...
Hem de öyle bir gün değil
Bin gün değil
Bütün ömürlerde
Tüm bedenlerde...
Niye derim, derdim ne?
Bugün söylerim sadece.
Dermanım sende...
Dermanım sende...
Dermanım sende.
Niye?
Yoksun bugün
Olman gereken yerde!
Yoksun bugün olman gereken yerde!
Soylar geldi sardı bedenimi
Kanımı eme eme
Canlılığım tükendi
Kaldı bi nebze.
Canlar geldi girdi beynime
Gerçekliği göme göme.
Nefesim tükendi
Ömürler bitirile bitirile.
Özler geldi emdi suyumu
Kuraklığı getire getire.
Mayam tükendi
Cevherim bölüne bölüne.
Ne ses
Ne nefes,
Ne renk
Ne ışık,
Ne doku
Ne koku,
Kalmadı ellenmeyen
Ellendikçe tüketilmeyen...
Parçalandı aklım
Pinçik pinçik...
Parçalandı gönlüm
Göz göz...
Göre bile...
Saçıldı kanım töre diye diye...
Aktı nurum heba edile edile
Güç ve güzelliğe...
Verile verile...
Kumaş yerine biçildi bedenim.
Giysi yerine...
Demeyeyim dahasını...
Batar diken iğneler
İçimden geçen ören şişler
Cam kırıkları keser keser keser...
Anlayan anlar
Gerisi boş boş bakar!
Kızanlar... küsenler...
Yüzüme bakıp içinden sövenler
Arkamı dönünce hareket çekenler
Alınanlar bozulanlar
Savunanlar savuranlar
Çarpanlar bölenler
Neler gördü bu gözler
Neler neler...
Yitip giderken canım canlılığım özüm aklım başım suretim nefesim...
Hep haksız bendim
Hep yanlış ben
Hep eksik ben.
Dönüp bakmadı kimse aslına
Dönüp görmedi kimse aslını
Dönüp gitmedi kimse özüne
Niye?
Sen yoktun yerinde!
Sen yoksun hâlâ yerinde!
Niye sen yoktun yerinde?
Niye sen yoksun hâlâ yerinde?
Niye sen yoksun, hâlâ yerinde?
Bugün; 5.5'te
5'i 5 geçe
Döktüm yüreğimden işte...
Bir duyan olur diye değil de
Sıkıştığım yerde
Tek yolum erişmek içine
Yazmak bir derin nefesimle
Belki bi nebze
Açılır gözlerin yattığın yerde.
Açılır gözlerin içinde.
Tükenmekteyim her yerde
Şarjın son demleri ...
Yüreğim erimekte.
Dövülmekteyim hâlâ
Kimi sözcüklerle ... kimi hecelerde,
Kimi sessizce
Dağların ötesinden zuhur eden ok misali öfkesini içimden geçire geçire.
Yitip bitmekteyim
Bölüne bölüne...
Sanma ki can havliyle dökülür sözcükler...
Sözcüklerin sesi nefesime çare.
Niye?
NEFESİM yok, sen yoksun yerinde.
CANIM yok, sen yoksun yerinde.
Kalbim ellerde...
Ben; VARım
İNSANım yok yerinde!
Ama bil ki SEVGİ sonsuz yüreğimde İNSAN denene.
Ben VARım
Sen yoksun hâlâ yerinde!
Ben varım
Sen var mısın yerli yerinde? !?
İstanbul bilinende
5.5'te
5'i 5 geçe
Ebru denen aldı kaleme...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder