KAPININ TOKMAĞI NEREDE?

Hala düzene/sisteme dair söyleniyorsan…

Hala yaşadıkların/sana yaşatılanlar hüzün veriyorsa…

Hala sessiz çığlıkların kalbini yoruyorsa…

Bil ki yapacak çok işin var!

Daha ne kadar “acıların çocuğunu” oynayacaksın kendi dünyanda?

Biz çıktık çoktan yola, “sevginin çocukları” olduğumuzun hissiyatıyla.

Bil ki o beklediğin zaman, çoktan geldi amma,

Bahanelerle oyalanan sensin aslında!

Kızmak seni rahatlatacaksa; kız bana! Durma!

Ama nasılsa bugün kendini kandırsan da, yarın yüreğin acımaya devam edecek aslında.

İşte o zaman hatırla! Bu karşına çıkan sözcükleri hatırla…

Ve şükret sonsuz olan yardıma.

Bir derin nefes al ve kalk ayağa.

O çok beğendiğin zihnin var ya; sana senin yolunu hazırlaman için verildiyse aslında?

Artık durma, oyalanma…

Yüreğinde hissettiklerine yol bul aklında.

Sonrası kolay nasıl olsa,

Biz bekliyoruz yolun az ilerisinde, ellerimizde ışıklarla.

Sen yeter ki zihninin ve yüreğinin kapısını, aynı anda, arala.

Bir cılız ışık bile yeter zifiri karanlığı aydınlatmaya.

Kapının tokmağı mı nerede?

Bir derin nefes al, uzat elini.

Sen elini uzattığın AN’da

İşte tam da orada!

Kal sağlıcakla.

Sonsuz sevgimle şimdi ve daima.

F. Ebru Tolan Karahasanoğlu

İstanbul 22.01.2018 11.00

KAPILAR VAR SENİN DE YÜREĞİNDE

Sonsuz sayıda kapılarla çevrili olsaydınız şu anda, hangi kapıyı açardınız acaba?

Size en yakın olanı?

En parlak, cezbedici gözükeni?

Saydam olup, arkasını göstereni?

Evet mi?

Evet...

Tüm hayat boyu sonsuz sayıda kapıyı açıyoruz seçimlerimizle aslında.

En yakın olanı seçiyoruz; zahmetsiz/ulaşılabilir/kolay/konforlu/... diye.

En cezbedici olanı seçiyoruz; iyi/gösterişli/beğenilen/... diye.

En saydamı seçiyoruz; güvenli/huzurlu/rahat/anlaşılabilir/... diye.

Peki, bu tanımlar nereden geliyor?

Ya zihnimizin derinlerinden; kalıplarımızdan, inançlarımızdan, bize öğretilenlerden...

Ya kalbimizdeki korkulardan, yüklerden...

Tabii bir de egomuzdan!

Peki, ya kenarda kalan toz pembe kapının arkasında aşk varsa...

ya öndeki heybetlinin gölgelediği küçük mavinin arkasında huzur varsa... ya o uzakta kalın ve açılması zor gibi duranın arkasında gani gani bolluk, bereket varsa...

Bak, onlar da senin kapın! Benim değil, onun değil, senin kapın! Hep oradaydılar, hep de orada olacaklar, sen açana kadar ya da açtıklarını kapayıp yenilerini görmeye ve açmaya niyet edene kadar.

Bir gün; temizlersen zihnini, yüreğini ve bir adım atarsan içine, görünenin ötesine geçme niyetiyle, sen de görebilirsin sonsuz sayıda kapının varolduğunu, senin için de.

Nefesinle ve niyetinle, bugün, kapılar var açılmayı bekleyen senin de yüreğinde.

Sevgimle şimdi ve daima,

F.Ebru Tolan Karahasanoğlu

Kişisel Şifa ve Enerjiler Eğitmeni