DİLE GETİRİLEMEYENLER....

Yüreğim dertli

Kalbim acır...

Gözüm yaşlı

Gönlüm acır...

Bedenim çökmüş

Belim acır...

Beynim yorgun

İçim acır...

Bir cenderede sıkışmış

Bin hücrede acıkmış

Tuzaklarda kapanlarda kalmış...

Haykıramam; zamansız...

Susamam; durmaz...

Bırakamam; olmaz.

Gitmeye gidilmez

Dönmeye dönülmez

Bir sertlikte

Sıkışmışım;

Bilinmez... görülmez...

Yaşanır sadece bende; içimde içimde...

Hem de öyle bir gün değil

Bin gün değil

Bütün ömürlerde

Tüm bedenlerde...

Niye derim, derdim ne?

Bugün söylerim sadece.

Dermanım sende...

Dermanım sende...

Dermanım sende.

Niye?

Yoksun bugün

Olman gereken yerde!

Yoksun bugün olman gereken yerde!

Soylar geldi sardı bedenimi

Kanımı eme eme

Canlılığım tükendi

Kaldı bi nebze.

Canlar geldi girdi beynime

Gerçekliği göme göme.

Nefesim tükendi

Ömürler bitirile bitirile.

Özler geldi emdi suyumu

Kuraklığı getire getire.

Mayam tükendi

Cevherim bölüne bölüne.

Ne ses

Ne nefes,

Ne renk

Ne ışık,

Ne doku

Ne koku,

Kalmadı ellenmeyen

Ellendikçe tüketilmeyen...

Parçalandı aklım

Pinçik pinçik...

Parçalandı gönlüm

Göz göz...

Göre bile...

Saçıldı kanım töre diye diye...

Aktı nurum heba edile edile

Güç ve güzelliğe...

Verile verile... 

Kumaş yerine biçildi bedenim.

Giysi yerine...

Demeyeyim dahasını...

Batar diken iğneler 

İçimden geçen ören şişler

Cam kırıkları keser keser keser...

Anlayan anlar

Gerisi boş boş bakar!

Kızanlar... küsenler...

Yüzüme bakıp içinden sövenler

Arkamı dönünce hareket çekenler

Alınanlar bozulanlar

Savunanlar savuranlar

Çarpanlar bölenler

Neler gördü bu gözler

Neler neler...

Yitip giderken canım canlılığım özüm aklım başım suretim nefesim...

Hep haksız bendim 

Hep yanlış ben

Hep eksik ben.

Dönüp bakmadı kimse aslına

Dönüp görmedi kimse aslını

Dönüp gitmedi kimse özüne

Niye?

Sen yoktun yerinde!

Sen yoksun hâlâ yerinde!

Niye sen yoktun yerinde?

Niye sen yoksun hâlâ yerinde?

Niye sen yoksun, hâlâ yerinde?

Bugün; 5.5'te

5'i 5 geçe

Döktüm yüreğimden işte...

Bir duyan olur diye değil de

Sıkıştığım yerde

Tek yolum erişmek içine 

Yazmak bir derin nefesimle

Belki bi nebze

Açılır gözlerin yattığın yerde.

Açılır gözlerin içinde.

Tükenmekteyim her yerde

Şarjın son demleri ... 

Yüreğim erimekte.

Dövülmekteyim hâlâ 

Kimi sözcüklerle ... kimi hecelerde,

Kimi sessizce

Dağların ötesinden zuhur eden ok misali öfkesini içimden geçire geçire.

Yitip bitmekteyim

Bölüne bölüne...

Sanma ki can havliyle dökülür sözcükler...

Sözcüklerin sesi nefesime çare.

Niye?

NEFESİM yok, sen yoksun yerinde.

CANIM yok, sen yoksun yerinde.

Kalbim ellerde...

Ben; VARım 

İNSANım yok yerinde!

Ama bil ki SEVGİ sonsuz yüreğimde İNSAN denene.

Ben VARım 

Sen yoksun hâlâ yerinde!

Ben varım 

Sen var mısın yerli yerinde? !?

İstanbul bilinende

5.5'te 

5'i 5 geçe

Ebru denen aldı kaleme...

BÜYÜMEK

Büyümek

Kalabalıkların arasında yalnızlığınla başedebilmek midir?

Büyümek

Anlaşılmadığında

Üzülmemeyi becerebilmek midir?

Büyümek

Sevildiğini hissedemesen de

-mış gibi yapabilmek midir?

Mutluymuş gibi... acıtmamış gibi... 

Büyümek

Hayat seni her tökezletip düşürdüğünde

Silkelenip ayağa kalkabilmek midir?

Büyümek 

Dalıp gittiğinde manzaraya

Yüreğindeki kor ateşine su serpiştirebilmek midir?

Nedir sahiden büyümek?

Yıkılmadan, ayakta yaşlanmak mıdır?

Yılmadan, hayat denen oyuna devam etmek midir?

Nedir sahiden büyümek

Gözyaşlarını gizli gizli içine akıtabilmek midir?

"Anneee" diye bağırmadan kırılan ayağına basıp hastaneye kendin gidebilmek midir?

Babana / abine şikayet etmeden en sivri cevabı o anda verebilmek midir?

Sahiden

Nedir büyümek?

Sen

Yeterince büyüdün mü mesela?

Gelmişken 40-50-70 yaşına?

Yoksa büyümek 

Aslında bambaşka bir haldir de oyalandın mı bunca;

Suçlaya suçlaya doğduğun evi...

Kendini... seçemediğine inandırdığın aileni...

Patronu... işvereni... sistemi... devleti... 

Zulmeden hep başkası, mağdur hep sendin de dayandın mı büyüdükçe...

Zekanı, aklını kullanıp kaçtın mı büyüdükçe?

Problem çözen... fikir üreten mi oldun büyüdükçe?

Dostlar sağolsun derken mi buldun kendini büyüdükçe!

Yoksa

Herşeyin başı sağlık diyenlerden mi oldun gün geçtikçe?

Avucunda ilaçlar; adı malum l...'lar, x...'lar, p...'lar uzmanlıkta yan dalın mı oldu sen büyüdükçe!

Sahiden 

Sen büyüdün mü yeterince?

Yoksa...

Büyümemek için aslında

Gerçeğe yuma yuma gözlerini 

Fikrini belleyip

Aklını sivriltip

Becerilerine beceri ekleyip

Gömülmeye hazır hale mi getirdin kendini 

Galerinde 3-5 fotoğraf

Belleklerde anılar

Heybende bolca inanç..., kural..., kabul..., 

Hafızanda "doğrular"...

Çekmecede "beratlar"...

Kayıtlarında "ispatlar"...

Gerçek neydi peki?

Neredeydi?

Bunca zaman neden önüne getirtilmedi?

Büyüseydin... belki... büyüseydik... belki... büyütebilseydik belki... 

Gün yüzüne gelecekti!

Deşebilseydik yeterince!

Direnebilseydik gerektiğince!

Görebilseydik gerçekte!

Girebilseydik içine!

Seçebilseydik; SEÇEBİLSEYDİK!

İşimize gelen yerine; insanlığın iyiliğine...

Dayatılan yerine; insanlık için...

Korkmak yerine; insanın gerçek gücüyle...

Seçebilseydik saf sevgiyle.

Büyütebilirdik insanı

Büyürken kendimiz de.

Bizse küçülttük İNSAN'ı

Büyütürken bencilliği, hırsı, öfkeyi, hükümranlığı, karanlığı, arzuları, hazları, şaşayı, imitasyon kahkahaları, çakma makyajları, kof bilgileri, şişirilmiş dudakları, kat kat evrakları, inovasyon dedilen prangaları, otomasyon denilen zincirleri, "yeni" denilen zırvaları... 

Bizse gömdük İNSAN'ı

Yaşatıyoruz sanırken insanı!

-Yaşatıyoruz sandık "insanı"! ?!

-Yoksa demeli miydik yaşatıyoruz "insan sanılan"ı! ?!

Yok be Ebru o kadar da yanlışımız yok diyorsan hâlâ...

Savunuyorsan küçülen insanı;

Vicdanını rahatlatıyorsa

8-10 kg. mama dağıttığın barınaklarda, sokaklarda,

Ödediğin aidatlar üyesi olduğun karanlığa,

Bıraktığın sadakalar usulca,

Paylaştığın bildirimler ulu orta...

Ahh ahhlar vahh vahhlar her duyduğunda maldeformasyonları... yeni yeni hastalıkları / çevrendeki hastaları...

Yetiyorsa sana

Kal sağlıcakla, bak sen kendi yoluna.

Zira ben devam edeceğim

İNSAN KALKINCAYA KADAR AYAĞA

AŞK OLUNCAYA KADAR BU DÜNYADA

SEVGİ YENİDEN VAR OLUNCAYA KADAR HER HÜCREDE, TÜM ALEMLERDE

GÖZLER AÇILINCAYA KADAR

KALPLER YUMUŞAYINCAYA KADAR

KANLAR TEMİZLENİNCEYE KADAR

AKILLAR PARLAYINCAYA KADAR

FİKİRLER AYDINLANINCAYA KADAR

GÖNÜLLERDE BİR OLUNUNCUYA KADAR

HAYATLAR IŞILDAYAN,

İNSAN BÜYÜRKEN BÜYÜTEN 

VAR, VAR OLUNCAYA KADAR.

Sevgim sonsuz İNSAN'a.

Firdes Ebru Tolan

İstanbul, 4.5.2026

Işıldayan Hayatlar

KENDİNİ BİLMEZ BİR UŞAK!

Nefes candır,

Her daim şarttır.

Aldığın soluk ise

Kandan akandır.

Kandan akan ise

Öz'ün değil de

Can'ın aklını karıştırandır.

Nefesi çağırsan 

Aldığın

Yaralardan akandır,

Sen de irin...

Ben diyeyim sarin...

Saflığı bozulmuş

Candır.

Öz'den akan

Heba olan kandır.

Öz'ün özüne

Can'ın kalbine

Batan bir can'dır!

Çığlık atan,

Kaynak'tan akan,

Yaraya tuz basan bir çığırtkandır.

Çıktığı yere kan döken 

Kendini bilmez bir uşaktır*

Yavru der basarsın bağrına

Bastığın bağır yurdun son toprağıdır oysa.

Basarken verdiğin ziyansa

Akıllara zarardır, anlayamasanda.

Ahh derim derim ben ne derim...

Varoluş bir kitap olsa 

Yazılmaz asla son sayfa!

Ama

Devreden her an'da

Başka başka,

Kimi açık

Kimi kapalı yaralardan 

Sızanlar

Durur hâlâ. 

Durur hâlâ!

Nedir sızanlar?

Sızılar!

ÖZ'ün KALB'ine sızıdır en nihayetinde. 

Katlanarak artan 

Artarken dağılan

Dağılırken kararan 

Kararırken kırılan

Kırılırken yıkan 

Akla ziyan

Kana karışan

Soy sanılan

ÖZ'ü kuşatan

Kuşattıkça boğan

Boğdukça boğulan 

İnsan sanılan...

Sızı olan

Sızan...

Ne gözü görür feri

Ne sözü gelir beri

Ne kalbi bilir sesi

Varı yoğu zenginlik olsa

Doldursa heybesini

Ne fayda 

Gideceği belli,

2 soluktan biri 

Son deneni 

Çıktığında,

Bedeni olacak kefeni.

Niye derim?

Hâlâ var bir bedeli

Ödeyen bizsek 

O da artık bunu bilmeli.

Neden derim?

Soluklanırken sen 

2 arada

1 ağaç altında

Atı alan Üsküdar'a daldı!

İnsan teyakkuzda 

Ama ne fayda?

İNSAN'sa uyur hâlâ 

Adeta komada!

Sızan insan, küçük insan,

Devleşti adeta 

Sırtını yaslamış sana!

Sen bakarsın hâlâ dünya malına.

Peki paşam kal sağlıcakla.

Yarın olacak sanıyorsan bugünden alâ

Yarın yok ne sızana, ne sızlatana.

Anlatan da anlattıran da ÖZ'ünde saklı adı yazılarda Ebru diye kaldı...

İstanbul, 25.3.2026

*Uşak; Velet, çocuk, sabi, enik kelimelerinin eşanlamlısıdır.

TDK der ki; uşak 

Herhangi bir bölgenin halkından olan erkek. Çocuk.

BİR BİR...

Bir bir çekiliyor aradan 

Karaya saplananlar;

Mihenk taşı* sanılanlar.

Bir bir çekiliyor aradan

Karanlığı çoklayanlar;

Gecenin yoksunluğunda yıldız sanılanlar.

Bir bir çekiliyor aradan

Karayı bulayanlar;

Bilge kişi, duayen... guru**... sanılanlar.

Bir bir çekiliyor aradan

Karanlıkta yaşayanlar, karanlığı yaşatanlar;

Kitin*** örtüsünü matah sandıranlar.

Bir bir çekiliyor aradan

Karanlığı yaşayanlar;

Zevk-i sefayı, hazzın sarhoşluğunu "insan doğasının normali" sandıranlar. 

Bir bir çekiliyor aradan

Karanlığa doğanlar;

Kendini dokunulmaz, dokundurtulamaz sananlar.

Bir bir...

Nurlu nefes geçiriliyor içlerine içlerine 

Zerk edile edile.

Kimi tahammülsüzlük hissetse de

Kimi dayanamayıp son nefesini verse de

Kimi arkasını dönüp gitse de

Kimi ...

Ya devam edecek nurun içinde

Ya da eriyip gidecek bataklığın sözde özünde!

Bugün

Görünürde bir eşitlenme (ekinoks)**** ise de...

Bir derin nefesle

Sen geç kendi dümenine;

Feragat edemediklerin ve de üstünü itina ile örttüklerin

Kalsın geride,

Sen seni bil önce

Dünya denende.

Zira

Düzen devam edecek en nihayetinde 

Ama bu sefer nurun içinde.

Gösterilenle oyalandın nice...

Şimdi dersin AI tehlikeli taklit eder liderleri!

Ya yaşattıkları taklidi ise bunca sene!!!

Gerçek yaşam

Gerçek sevgi

Gerçek öz

Gerçek bilgi

Gerçek söz

Gerçek tarih

Gerçek insan

Gerçek... gerçek... bu diye diye...

...ve şimdi sana çözdürülmeye çalışılan bilmece tam da bu ise gerçekte!?

"Nereden bileceğim hangisi şimdi gerçek?

Gözüm gördü; doğru dedi. 

Dilim "bilim" dedi.

Hafızam zaten kollektifinkiydi!!!

Nasıl çıkarım bu işin içinden

Dipsiz bir kuyu çeker beni bataklığına, bilsem de...

Ölüm korkusu yaşarım hâlâ, 

Zebaniler fısıldar kulaklarıma uykumda.

Aman aman haa bana dokunma"

Diyorsan 

Deme!

Deme!

Artık bugüne kadar dediğin hiçbir şeyi, bir daha deme!

Bak bir dünya dediğine; 

İnsan'a yakışan budur diyebiliyorsan

Kal kendi aleminde.

"İNSAN'I İNSAN YAPACAK

Benden bir parçadır mutlaka; uyandığımda.

Kalkıyorum bugün ayağa; an'da."

De!

De mutlaka!

Bugünden sonra

Hızlanacağız ne de olsa...

Ne kaldı 2027 Ağustos'una!

Kal sağlıcakla

Firdes Ebru

İstanbul bilinende, 20.3.2026 görünende...

*Mihenk taşı, gümüş ve altın alaşımlarının kalitesini test etmekte kullanılan, kuvars gibi taşlara verilen isim ise de mecazi anlamıyla bir şeyin kalitesini belirlemek için kullanılan kıstas demektir.

**Guru, Sanskritçede "öğretmen" veya "usta" anlamına gelen bir terimdir.

***Kitin, Eklembacaklılar tarafından dış iskeletin kurulmasında kullanılan ve mantarların hücre çeperini oluşturan karbonhidrata denir.

Mantar hücre duvarının, kabuklular (yengeç, ıstakoz, karides gibi) ve karıncalarla kelebeklerin dahil olduğu böcekler gibi eklembacaklıların dış iskeletinin, yumuşakçaların radulalarının (dişli dil) ve ahtapotla mürekkepbalığının dahil olduğu kafadan bacaklıların ağız kısmının ana bileşenidir.

****2026 Mart Ekinoksu; 20.3.2026, Cuma 17.46 (TR)

Buraya kadar okuduysan sevgili dost

Lütfen ziyaret et👇👇👇

Aklına takılanlardan fazlasını bulacaksın.

YouTube Işıldayan Hayatlar

Video ve canlı yayın kayıtları

Instagram Işıldayan Hayatlar

Sorgulayan ve sorgulatan paylaşımlar

Blog Işıldayan Hayatlar

Çok özel yazılar... 

SONSUZLUK NEYDİ?

Bir derya deniz hayal et 

Yakamozlar güzelliğinde parıldayan her daim kendi içinde.

Adı sevgi 

Kendi sevgi  

Hamuru sevgi 

Dokunuşu sevgi

Sadece sevgi

Kıvamı

Yapısı

Özü

Akışı

Sevgi

Getirdiği

Gösterdiği

Gönderdiği

Geçirdiği

Hep sevgi

Her daim sevgi

Sadece sevgi

Yeşeren de içinde

Yeşerten de kendinde

Besini de içinde

Beslediği de içinde

Yapılandırdığı da kendinden

Yapısı da kendi

Gösterdiği de eşdeğer

Gösterdiği de hemdeğer!

Gördüğü ne peki?!

Yaşadığı ne!?

Yaşatılan ne?

Batıyor dibe dibe

İçine tükürülenlerle

Üstüne örtülenlerle

Yapısına gönderilenlerle

Gözüne dökülenlerle

Kötülük naif kaldı!

İdrak edilemeyenlerle!

Sızlar... sızlar...

Yüreği ayrı

Gözleri ayrı

Burnu ayrı

Çöker... çöker...

Sırtı ayrı

Gönlü ayrı

Gözü ayrı

Çürür... çürür..

Kalbi ayrı

Kanı ayrı

Kulağı ayrı

Yanar.. yanar.. 

Beyni ayrı

Belleği ayrı

Nefesi ayrı

Söner... söner...

Damarları ayrı

Dimağı ayrı

Feri ayrı

Sen şimdi

Bir derya deniz hayal et 

Kanlı; yaralı

Dalgalı; huzursuz

Dipsiz; batıklı

Sonra de ki bana

İyi insanım bu dünyada 

İmanım tam, ibadetim yeterli bana.

Bilgili insanım bu dünyada

Lafım çok, belgelerim tam dosyalarda.

Yardımseverim bu dünyada

Beslerim muzdaripleri, koşarım zedelenenlere anında.

Aklım fikrim hür seçerim doğruyu bu dünyada

Yaşanmışlıklarımdan öğrendim çokca bileşke derim onlara.

Zaten hayat da zor be Ebru bu dünyada

Göçüp gideceğiz o son noktada.

Peki derim usulca

Peki

Sen kal kendi dünyanda.

Ama bil ki

SEVGİ; gerçek sevgi

Gerçeği... 

Anlaşılamadı dünyada.

Anlatılamadı açıkça.

Zira 

Sevgi; duran yapı taşlarınızda

Temizlenemedi hâlâ 

İnsanca...

Sen yine de kal sağlıcakla.

Sadece...

Bil ki 

Göründüğü gibi değil dünya.

Firdes Ebru

İstanbul, 20.2.2026

İNSANLIK KÖR OLDU, KÖRLÜK NORMALİ OLDU!

Yıldızlar parçalandı...

Ay gecelerin hakimiyim sandı...

En kararmış yıldız en başa tutundu!

Körlük sandırılanla

İnsanlık, ebedi uykusuna dalan oldu.

Bundan sonra insan 

Işığı hep dışarıda aradı:

Gün sandığına kandı,

Gözü bile aldandı.

Gecenin zifirisi 

Aslında can'ının gönlünde 

Bir kanayan yaraydı.

Yaradan damlayan,

Pıhtılaşan kan

Kapak oldu göze

Can'ı görmez oldu.

Can görmez oldu!

Gönülde yakıldı bir meşale

Işık yayan oldu karanlığın içinde

Söndürülemez hükmü kondu 

Yandı... yandı... yaktı, yanarken yakan oldu... oldu... oldu...  

Sürdürüldü hikaye...

Ne de olsa meşale

Kaynak oldu

Karanın özüne!

Gündüzüm diyen,

Gecelerin hanıyım diyen,

Karanlığın şahıyım diyen,

Böylece kendini

3'leyen

Görünen;

Gördüğünü gösteren

Göremediğini bilen

Görünmeyeceği örten

3'leme oldu 

Dünyaya hükmeden!

İnsanlık kör oldu.

Körlük normali oldu.

İnsan bakar kör oldu.

Göz nurunu arar oldu.

Nuru batar oldu.

Batan can oldu.

Can gönüllerde bir yara oldu.

Yara aklı acıtan

Acı kanı karartan 

Kan ÖZ'e düşman

ÖZ aşk'a susayan oldu.

CAN'da hüsran 

ÖZ'e düşman can'a, kayıt oldu.

Kayıt soya yazdırılan oldu.

Soy bozulan oldu.

Soyu bozuk başa dert oldu.

Derim derim..

Bir mesel gibi söylerim...

Dinleyenle anlayan birdir bilirim.

Ama bana duyan da gerek derim.

Özü canı gözü ile 

Kalbi beyni kanı ile

Sevgisi ışığı aşkı ile

Tertemiz piripak 

Sevgi olan

Sevgi'den olan 

İnsan olan gerek derim.

Zira 

Oldurmalı İNSAN

Var etmeli İNSAN

Yaratmalı İNSAN

YAŞAYAN İNSAN.

GÖREN İNSAN.

GÖSTEREN İNSAN.

Yaşayan İNSAN olsun derim.

İNSAN artık yaşayan olsun derim.

Yarınlara uzayacak bir hikayeydi "yaşam".

Aşk'la oldurulan

Sevgi ile yaşatılacak olan,

Nefesinde aşk olan

Gözünde fer olan

Gönlünde can olan.

Yarınlara uzayacak bir hikayeydi "yaşam".

Nuru ile gözü dolduracak

Işığı ile ışık olacak

Gözünün nurunu ışığı ile saçacak olan.

Daha başta kırılan,

Başından yıkılan.

Kendini de içine alan

Ölüm diye bir yalana dolayan

Çukurlarda boğan.

Yarınlara uzayacak bir hikayeydi "yaşam"

Başlamadan "son" bulan.

Ama artık "son"dan dönülmeli başa; en başa.

Her şeyin billur berrak ak olduğu an'a.

Çabam -ız budur anlaşılan

Bir derin nefesle, yıllar önce dünyada başlatılan.

Gel gör ki hiç anlaşılmayan

Kısmı geride kalan can!

Ahh o can

Ne görülen 

Ne gözüken

Ne bilinen.

Ama hep olan 

Hep sevilen.

Nefesine hükmeden

Işığını emen

Nurunu yitirten.

Nedir desen?

Ahh bi desen!

O âfet-i cân

Yaşıyor hâlâ 

Sen anlasan da anlamasan da

Kanında!

Canında!

Aklında!

Nefesinde!

Kalbinde!

Yaşıyor hepsinde; 5'inde.

Öyleyse bir derin nefesle başla

Sor bir afakına*

Nedir sende?

Nasıldır sende?

Nasıl dönüşecek gerçek sevgiye?

Sonsuz sevgimle

İstanbul denende 

Ebru bilinenle 

Söze döküldü bu bilmece

18.2.2026 bilinende.

Işıldayan Hayatlar

*Afak nedir tıpta?

Göz rahatsızlıklarından biri olan afaki göz hastalığı, gözlerden birinde ya da her ikisinde birden gözlemlenebilen, göz merceğinin bulunmaması ile karakterize bir sağlık sorunudur.

*Gözde afak nedir?

Afaki , gözünüzün içinde mercek bulunmaması anlamına gelir. Mercek , iris (gözünüzün renkli kısmı) ve göz bebeğinin arkasında bulunan şeffaf, oval şekilli yapıdır. Işık ışınlarını retinaya odaklar. Mercek olmadan, göz odaklanmamış olur ve görüş bulanıklaşır.

Önemli bilgilendirme; kaynak gösterilerek dahi alıntı yapılmaması, sadece link olarak bütününün paylaşılması hususuna azami dikkat göstermenizi ve olası ihlallerde gerekli uyarıları yapmanızı rica ederim.

HAYAT OLSUN GERÇEK SEVGİ

Kendini seven her can

Can'a can katan.

Kendini seven her can

Canlılığa nefes olan.

Kendini seven her can

Öze nur olan.

Kendini seven her can

Kalbe ışık olan.

Kendini seven her can

Akla sevgi olan.

Kendini seven her can

Sevgiyi sevgiyle duyan, duyuran.

Sevginin sesinde canlılık olan

Sevgi ile eşleşen ve hayat olan

Severek birleşen ve yaşamı olduran.

Varoluşu VAR OLAN yapan; 

Kendini seven her bir can.

KENDİNİ SEVEN HER BİR CAN,

Varoluşa nefes.. kan... can.. olan.

Sevgidir aslolan.

Gerisi yalan dolan.

Ama sevdada dolaşan

İnatta ısrarı olan

Gözünde kara,

Nurunda bulaş,

Zihninde çelikten miğfer,

Yüreğinde şüphe,

Aklında bulaş olan 

Gider yoluna 

Aldığı her soluğu yaşamak sana sana...

Oysa

Sevginin sesindedir canlılık

Sevgi ile eşleşendedir hayat 

Severek birleşendedir yaşam.

Aşktır oldurulan, 

Aşkı oldurandan akan 

12'de bulunan,

Nihayetinde RUH'tan kopan bir parça ile OL'an.

Sen de eyy can!

Ne eksiksin 

Ne fazla

Varsın ya bu an'da

Niyet ettiğin anda 

Kılarsın ruhunu özgür

Çıkarsın yola

Kendi adımlarınla.

Ne kader, ne gen,

Biçilmiş kaftan sana

Dün öyle sandıysan da

Bugün başlıyor,

Yeni,

Baştan,

Uyansana!

Sevgi çağırıyor seni,

Sevginin sesini

Sevginle duysana!

Ne gerek buna?

Dersen

Derim ki ÖZ'ünde saklı bir cevher 

Kırıntı kalmış da olsa

Sen çoğaltırsın onu

Bilirsen...

Bildiğini kabul edersen...

Kabul ettiğinle niyet edersen...

Niyetinle bir derin nefes çekersen.

Ne gerek var buna?

Dersen

Diyecek lafım kalmaz sana.

Ne gerek var anlayamıyorum dersen 

Anlarım ama...

Zira ortak bilinç evriltme çabasında 

Seni,

Hâlâ daha,

Eritme çabasında

Kararmış bir bilincin 

Bulaş formlarında.

İşte ayarsan tam da buna 

O vakit başlar kıpırtın aslında.

Tanımlar ve çok daha fazlası 

Gerçeklik alanında.

Onun da ucu yanmadan korunla;

Tutuştu çoktan,

Dinamitin lokumuna ulaşmadan!

Kül kalıp elindeki son parça,

Patlatmadan adeta,

Bir nefes ver yüreğinin derininden,

Sönsün son dem.

Biçare sanılan

Uyandı çoktan,

O da senin içinde,

Tutsak kalan son can.

Kararttı baştan,

Koru yaktı,

Nefesin dumanlandı,

Canın çoook yandı.

Bilirim yürekten

Duyumsarım yekten.

Kurtarıcı beklemesen!

Artık kurtarıcı bekleme sen,

Bir nefes versen

Bir derin nefes ver sen.

Sussun sevdanın şarkıları,

Takılmış,

Kırık plak dönmesin,

Tekrar tekrar sevda dillenmesin.

Duy sevginin sesini

Sevgin sesin olsun.

Dinleme gerisini.

Gaipten gelen bir tını misali

Gerçek ÖZÜN ritmi 

Gerçek SEVGİNİN sesi

Gerçek KALBİN rengi

Gerçekliğin bitmeyen;

Bitmeyecek,

Bitirtilmeyecek 

Mutlak değeri;

VAR ETMEK denmeli.

Sen seni bil,

Sil hafızanda duran

Yüreğinde sızlayan 

İnleyen sesi.

Ne ölümlüyüz,

Ne ölümüz.

BİZ İNSANIZ 

SADECE SEVGİ.

İLELEBET PAYİDAR

İLELEBET ATAR

BU KALP;

SESİ SEVGİ.

SEN SENİ 

VE DE GERÇEĞİ 

SEV.

BİL

KENDİNİ ve

KENDİ GERÇEKLİĞİNİ.

Duyar her can seni;

Özünde sevgi.

Canlanır sevgisi;

Gönlünde sevgi.

Sen iyisi mi 

Bitir gerisini.

Işıldayan hayatlar 

Olsun mutlak bilgi.

Hayat olsun gerçek sevgi.

Firdes Ebru'dan

İstanbul, 13.12.2025

KOVUĞUNDA NE VAR?

Kurtarıcı bekleyenler

Kendilerini göremeyenler

Kendilerini görmeyenler

Gücü teslim edenler

Demek isterdim ama

Durum tam da böyle değil aslında.

Kurtarıcı bekleyenler

Kendilerini gömenler 

Ulu orta dünya sandıklarına.

Kendilerini göremeyenler

Işığı kıranlar hâlâ; hâlâ daha!

Desem daha doğru aslında.

Ama sorarsan bu mudur 

Diyemem tastamam işte budur.

Zira hepsinden bir parça;

Öyle bir bulaş olmuş ki cana

Ayırmak için çizilmiş sınırlar

Çekilmiş bayraklar

Konmuş fligranlar 

Oyulmuş logolar

Dikilmiş yapıtlar 

Daha neler neler...

Sembol okuyanlar adını koymuşlar

Sanırsın tüm tarihi baştan sunmuşlar.

Olanı anlatan çokmuş

Olanı anlayan yokmuş.

Anlatanı alkışlayan çokmuş

Soranı duyan yokmuş.

Nasıl bir akıl tutulması diyeceksen deme boşuna

Zira muhakeme için ne bilgi ne beceri 

Yürekten akmalı sevginin bilinci! 

Oysa ilk düşman; en büyük düşman

Sanma ki başkası

Nifak tohumları atılmış çoktan

Sevgi bilincinin ortası oyulmuş baştan.

Kimliğini verseler eline

Hadi çık deseler

Orta yere

Kolay olurdu, sence.

Oysa o kimlik başlı başına bir bilmece.

İçinde gerçeğin kırıntısı kalmış 

Boş bir kovuk*

Bekler sahibini

Doldurulsun diye.

Neyle?

Sevgi bilinciyle!

Ayırsam bileşenlerine;

Sevgi gerek bize

Bilinç içinde.

Oysa kalmış bir posa 

Suyunun suyu sıkılmış iyiden iyiye

Yerine konmuş tecrübe!

Bilgi!

İspat ve de akıl işte!

2 göz görünce kapatılmış tüm kapılar

Gerçekliğin üzerine!

Üzeri örtülünce gerçekliğin

Kolaylaşmış yönetmek insancığı

Gözünün gördüğü düzlemde

Dillene dillene.

Kurallar, kabuller hoş gelmiş

Savrulduğunu zannedene

Ziller çalmış 

Sıralar yapılmış 

Tek tip, bir örnek, en kolay yolmuş.

Aklın sınırları çizilmiş önce

Sonra zihnin odacıkları doldurulmuş itinayla.

İstifler dönüşmüş külçeye

Külçeler dönüşmüş güce!

Katman katman çökmüş insan;

Kat kat üzerine çıkarken gök delene!

Başarı denen dönüşmüş sihirli bir değneğe

Dokunduğu yere bırakmış bir iz; damga, belgelere.

Ne çok belge... ne çok belge...

Ayıklamak gerek de...

Pirincin taşı pirinçten fazla ise

Taşı kıymete bindirmek

Kazandırır aklı evvele!!!

Hadi!

Öyleyse... 

Bugün bir daha niyet ediver sen, kendi aklınla,

Gerçekleri görmeye,

40 yıl kölesi olmadan

Kul'un.

Batmadan iyiden iyiye kovuğun dibine,

Taşıdığın yüklerle zihninde.

Ne doğru gerçek doğru

Ne yanlış tam yanlış

Yanlışın içinde var bir doğru

Doğru zaten taşır yanlışı doğru.

Laf ebeliği değil maksadım

Her söylediğimde var bir mana

Gerçeklik saklı tam da orada.

Çevirirsen başını gerçekliğe

Altında kalırım korkusu yaşamadan bir anlığına, 

Yıkarsan tüm duvarlarını

Çıkarsın ayyuka

... ve işte o an'da başla bağırmaya 

Tüm hücrelerine duyururcasına,

Gerçek sandığın ne varsa, sarsarcasına.

Bir derin nefes al da haykır 

Ben sevgiyim 

Varım ışığımla

Benden çıkan her ton... ses... nida,

Baktığımda gördüğüm ne varsa,

İçime aldığım hava, 

Damarlarımda dolaşan ve de bedenimden yayılan, daima

Işığın aşkıyla 

Sevgidir özümden nasıl olsa

De mutlaka.

Ve unutma!

Her insan öğretmendir; öğreten kendine yaşar olmayı ışıkla ve aşk'la,

... ve her insan gerçek bir öğretmendir varoluşa, yaşaya yaşata. 

Kendi insanlığını kutla.

Uyanışını kutla.

Zincirleri eritişini kutla.

Duvarlarını yıkışını kutla.

Gülümsemeni kutla.

Sevgiye değen görüşünü kutla.

Koşulsuzca sevişini kutla.

Takdir ve teşekkür olmaksızın; insanlığı kucaklayışını kutla.

Sen bugün iyisi mi

Kendini kutla;

Yaşadığın için...

Yaşar olmayı seçtiğin alanı nefesinle ve niyetinle, sevginle ve sevecenliğinle doldurup, donatıp SEVGİ BİLİNCİNDE VAR OLDUĞUN İÇİN KUTLA.

Kal sağlıcakla

Firdes Ebru

İstanbul, 24.11.2025

*kovuk

ad

bir şeyin oyuk durumda bulunan iç bölümü.

MUKADDERAT!

İblis'in karası...

Şeytan'ın kıvraklığı...

Cevher'i taşır Cadıların en hası!

-Ahh girdik yine fantastik alemlere, dersin belki de.

Oysa hep derim size; varsa önünüzde, vardır özde!!!

Kim sordu şimdiye; ben insansam kimdir cellat diye?

Çözdüm sanırsın dünyayı; kuralları koyan başkası, 

Kuralına göre oynayan hayatın ağası.

Ben de olurum kendi keyfimin kahyası.

Düz bir çizgide ilerlerim ölümüne 

Yeter ki olmasın çukur önümde,

Ha eğimli göğe...

Ha düz gider "bitiş"e.

Bir yaşamı geçireyim de sulh içinde 

Kavga dövüş olmasın yerimde.

Karnım tok

Gözüm gönlüm hoşbeşlikte*

Yara bere yok ise ömrümde

Daha ne isterim;

Mukadderat** işte.

Sen mukadderat 

Dersin de

Yetmez bu bazı önden gidenlere

Yoruldum... usandım... hep aynı nakarat deyince içi bir yerde

Düşer koca bir boşluğun içine

Anlamsızlaşır yaşam

Aykırılaşır insan

Kopar adeta

Gerçeklik algısı yok olurcasına

Yabancılaşır hatta!

Terapistler... haplar... boşuna mı varlar?

Avuç avuç alınsınlar

Referansları sorgulatsınlar

En uygunu belki en ucuzu olmaz ama

Yolunda seni tutsun da... 

Yorumlarıyla 

Sıkılsın dişler

Döndürülsün dişliler

Bir sistem kurulmuş 

Devam etsin de düzen 

Koştururken koştururken

Ayılamasın insan denen.

Ayılamasın insan denen!

Ayılan aykırı olansa da 

Ona da var bir tedbir bu dünyada:

- Aklını mı kaçırdın sen?

- Mantığını kullansana!

- Akıl, mantık var, yaa.. saçmalama.

SAÇMALAMA!

Ahh keşke herkes bi saçmalasa!

Saçmalarken saçmalarken 

Sallantıda olsa da

Çiviler... kazıklar söküledursa.

Hep aynı noktaya basılan parmaklar,

Övgüyle anılan sözde başarılar,

Kanıt adıyla yaptırtılanlar

Sarsılmazcasına tutundurulan doğrular

Belki, belki! bir parça yerinden oynatılırlar!!!

Sen çatırdatmazsan doğrularını özünde sana

Kırılacak yakında boydan boya

De sen ona fay hattı...

Ufuk çizgisi...

Enlem-boylam...

Sen yıktırmazsan doğrularını özünde sana

Yıkılacak yakında yekten aşağıya

De sen ona sistemler...

Yapılar...

Kurumlar...

Ne dersen de ama...

Bil ki tutunduğun düzen

Bağdaşmıyor varoluşla.

Bağdaşmazsa bağdaşmasın beni öldürür dersin belki tam da bu noktada.

Seçimindir, karışamam sana.

Sen olmasan da VAR, VAR OLACAK bu dünyada.

Ama sen de olursan dünya cennet olur ANAVATANA.

Dokunduysa içinde bir yerlere bu sözcükler az da olsa

Sarsmakla başla; kendini tepeden tırnağına.

Sarsılmadan ama ...

Kal sağlıcakla.

Firdes Ebru

İstanbul, 18.11.2025

Not: Daha fazlası için lütfen YouTube kanalımı ziyaret edin.

Işıldayan Hayatlar YouTube Kanalı

*hoşbeş

bileşik · ad

buluşan kimseler arasında, buluşmanın ilk dakikalarında, hatır sormak için söylenen ilk sözler.

**mukadderat; yazgı.

SONSUZLUK OYUNU

Hançer hançer üzerine

Peşi peşine 

Girerken kalbime 

Nefes olmak ne kadar mümkün ise...

Boğuluyorum işte 

Çekin alın bu acıyı bedenimden 

Dayanmıyor yüreğim gördüklerime

Diye haykırırken ben

Sen döndün kendi uçkurunun peşine

BİR'den bir iken 

Bir'den verdin özünü ellere

Olmak varken bir O (çember) 

Her derde deva kendi içinde

Sen böldün seni ikiye tam da bu günde.

Aldın 5'i bi yerdeni taktın boynuna yüzgörümlüğü diye diye

Boynunda altını 

Dizildi Kızıl karşıma

Çıkma dedi bir daha yoluma

Taktım İNSAN'ı koluma

Aldım oğulu (insanı) yanıma

Söyle ayna söyle bana 

Var mı benden güzeli bu varoluşta?

Döndüm baktım Kızıl'a;

Yüzü gözü kan kırmızı

Dili sözü sivri özlü

Kanı dolu kıvrık başlı

Dolaşıyor ortalarda

Pek de endamlı.

Arandım İNSAN'ı 

Gördüm çökmüş omuzları

Solmuş beti benzi

Çekilmiş canı

Dolaşıyor ortalarda burnunu kıra kıra

Kemik çıkmış ortasında!

Sağında bir oğul, aksak

Solunda Kızıl

Ortasında eksilmiş ...

7 veren gülü ellerde serpilmiş.

Eller taşır ganimeti

Usulca

Başa koymuşlar taç sandıra sandıra

Tacın içi dolu hurda

Zehirler onları kana karışa karışa.

Çıkmış bu 7 ortaya

1 ve 0 onlarla

Yalan olsalar da...

Oldurmuşlar bir "yeni"

Sonsuzluk demişler adına 

Koymuşlar 5'i tam ortaya

Dön baba dönelim

Devranı biz ellerimizle dönderelim...

Sürsün saltanat 

Yürüsün salına salına

Soy diyelim adına

Ata koyalım başına (atasoyu)

Kimse aramasın sormasın ÖZ'ü

Öldü diyelim ona

Öldürdük demek zordur hâlâ bazılarına.

Yıl gelmiş 2025 sanılana

7 olmuş insan 

Aksak bacağıyla

Kanayan yara durdurulacağına

İnsan sandırılanlar gelmiş başa.

ÖZ'den kalan ne varsa 

Çıksın çıkartılsın ortaya

Aklana paklana

İsterken ben 

Bilmiş geçinenler gömülmekteler

Kendi karalarına...

Hâlâ!

Sen kimsin acaba okuyan bu satırları?

Sorar mısın hâlâ ortaya!?

Dön bak satır aralarına ve yüreciğinde gömülü, üstü örtülü hazine sandığına.

ÖZ'den bir öz bulursan ne alâ

Parlatırsın onu kendi öz ışığınla.

Son bir hamle 

Son bir nefes

Son bir nurlu can

Üfler sana

Kulağına

Duyasın diye -gerçekleri.

Bozasın diye -düzenleri.

Açasın diye -gözünü.

Göresin diye -oyunları.

Sorasın diye -bu mu?

Aradığım

Özlediğim

İstediğim

Beklediğim

İnandığım

Seçtiğim

DÜNYA BU MU?

SONSUZLUK BU MU?

GERÇEK BU MU?

İnanmak kolay inandırılana

Yaşamak kolay 2 soluk arasında

Ölmek kolay bir an'da.

Oysa tamamlanış için gerçek sonsuzlukta

UYANMAK GEREK

ŞU AN'DA.

Gerçek sonsuzluk

Başlar aşk'la

Sürer ışıkla

Akar sevgi her an'a.

ÖZ CAN CANLILIK 

Buluştuğunda 

Yaratım alanında 

Aynı saflıkta

...ve çıkar 12 cevher özü 

Aynı anda

Çerçevesi aşk'tan

Ortası yaratan

Döner ışık aşk'la

Sevgi çoşar aşk'la

Sevgi arar eşdeğerini

Bulunca akar sevdiceği.

Büyür coşar

Coştukça akar

KAYNAK ilelebet 

PARLAR.

Ahh derim derim

Ben yine kendim derim 

Duysun isterim

Her bir nurlu can

Beni yüreğinde arayan

Bulsun isterim 

Kendini, aynaya bakan.

Akan akar...

Kaynağı soran 

Bakar.

İspatı arayan

Yorar.

Bir derin nefesle başlayan

Akar akar akar...

İstanbul bilinende 

Yazdım 3-5 kelam kendimce

Dikkatinizi çekerim tarihe

7.10.2025 (9)

Sonsuzzz sevgimle.

Not: Kaynak gösterilerek dahi alıntı YAPILMAMASI önemle rica olunur.

Ama! Kaynak belirterek ve bütünlüğü gözeterek link olarak paylaşmanızda vardır bir değil; bin mana. Anlayışınıza ve göstereceğiniz özene sonsuz teşekkürlerimle.

RUH NEFES ALMADIKÇA!

Ruh bedende can buldu nefesle

Ne alâ dersin buna 

Oysa ruh sıkıştı kaldı bedene bir nefesle 

Çıkmayan candan ümit kesilmez diye diye 

Döndü durdu ruh bedende 

Beden can buldu dünya denende 

Bu nasıl bir ironi varoluş gerçekliğinde 

Matah sandığın döngü dönüştü bir kör düğüme.

Düğüm döndü çileye

Çile döndü eve

Ev döndü dünya bilinene!

İki soluk arasında bir hayat dediğine!

Bitmedikçe çile

Tekrar etti yer yüzeyinde

Topraktan geldik... diye diye

Oysa...

Bir zindan düşün; duvarsız... kapısız... kilitsiz... 

Bir zindan düşün; ışıksız... renksiz... sessiz... 

Bir zindan düşün; sensiz.

Neredesin sen?

Gerçekten 

Neredesin sen?

İnsan denen; sorarım sana

Duy beni 

Kalbim atar insan insan diye...

İnsan, neredesin sen?

Dönelim zindana!

Cevabın var mı bana?

Benim cevabım var sana!

Bu zindan:

Ruhundan uzakta

Gözden ırakta*

Kalbin atımını duyamayan hâlâ,

Aklın yolunu benimserken

Fikrin temeli mülk diyen hâlâ,

Zihin kapanında evrimleşen 

Bedeni şekilden şekle giren

İnsan soyundan gelen

İnsan denen

İnsanlığını yitiren

Duygularını körleştiren

Düşüncelerini sivrilten

Gerçekliğini ötekileştiren

Kemiğini kanına zehir eden

Kanını canına yaver eden hâlâ,

Nefesini tutan

Nefesi yutan

Kendini matah...

Dünyayı "alan"...

Güneşi merkez... 

Sanan hâlâ 

İnsanın tam da içinde!

...ve sen; insan

Sen de bu zindanın içinde!

İnsan, zindan kendi kendine.

Zindan insan, kendi de içinde!

Var olan 

Olacak olan

Ama varlığı hükümsüz olan insan;

Uyanamayan insan

Nefesi yutan 

RUH'u tutan insan,

Kendi köleliğinde vezir-i âzam olsan ne yazar?!

Özgürleştirmedikçe 

Özgürleşmeyecek

Özgürleşmedikçe

Özgürleşemeyecek

Olan 

İnsan

Soluk alan

Evi barkı olan

Suyu aşı olan

Doğan, doğup doğup yok olan

Yoklukta varlık arayan

Varlığı dört duvarda sanan,

Döne doğa...

Doğa doğa ölen,

Doğa doğa yok eden,

Doğa öle tüketen,

Doğa öle dibe çöken, çökerten...

İnsan

Ne zaman bitecek 

Bu inadın?

İnatta ısrarın?!

Can tükendi;

Ruh üflendi.

Ruh tükendi;

Ömür üflendi.

Ömür tükendi;

Nefes üflendi.

Nefes de bitti... bitti... bitti...

Öz tükendi;

Su aktı.

Su tükendi;

Yaş aktı.

Yaş tükendi aş aktı;

Aş da bitti... bitti... bitti...

Canlılık tükendi;

Sevdaya çevrildi.

Sevda tükendi;

Hazza evrildi.

Haz tükendi;

Sapkınlığa çevrildi.

Sapkınlık...? Yetsin artık bitsin değil mi!?

İnsan; insanlığın yitti, gitti.

Teknoloji dediğin silaha çevrildi...

Akıl dediğin siyahlara girdi...

Fikir dediğin şeytanı bile adam etti!

İnsan;

Ne zaman bitecek 

Bu inadın?

İnatta ısrarın!?

Çözmek bu kadar mı zorluyor

Çözdürmek bu kadar mı yoruyor seni?

Ne zor... ne imkansız!

Her şey mümkün an'da ışıkla ve aşk'la.

Ama yürek var mı sende yüzleşecek gerçeklerle şimdi şu an'da?!

Bil ki ciğerlerim söndü.

Alev alev yanıyor nefesim

Sense hâlâ yanan kele ağaç dikme peşinde!!!

Ayamadın manaya...

Göremedin zerre hâlâ!!!

Bil ki yolumda duruyorsun kale gibi sözde gururunla.

Haysiyet** diyorsun hâlâ!

Oysa canlılığım tüketilirken

Diriliğim yitti, bitti

Sen ayamadın hâlâ.

O kedi aç, bu köpek muhtaç der dururken...

Mahluk genini yüceltirken...

Haz peşinde giderken...

Sarilerden ordular sardı benliğimi

Sen uyurken.

İstila... içten

işgal... çevreden

Sarıldı her yanım

Sen vatan, millet naraları atarken...

Son çıkışı tutar aymazlığın.

Bir de üstüne koyduğun kararsızlığın.

Bil ki pranga gibisin boğazımda... koynumda...

Sevgi diyorsun buna hâlâ!

Oysa sevgi yapı taşındı.

Oymadan gözümü

Kesmeden sesimi

Soldurmadan renklerimi

Anlatırdım sana... yaşatırdım hatta.

Değişti, dönüştü, kalmadı adeta,

...ve sen de

Ayamadın buna kör kararmışlığında

Işığını karartmışlığında.

Şimdi sevda bu mu diyorsun

Oysa işimiz yok sevdayla

Sen önce aşk'ı anla,

Mana çok başka!

Ne dertlenmişim meğer

İçime ata ata...

Bir volkan patladı say sen şimdi şu anda.

Deprem sandığın da olacak ama çok başka

Hazırlanıyorsunuz da

Bildiğiniz yolda...

Suni teneffüs kurtaramayacak insanlığı

8 milyar ilkyardım sertifikası alsa da!

RUH NEFES ALMADIKÇA!

İraden elinde olsa da 

İnadını bırakmadıkça

İnatta ısrarınla bakmadıkça

Burnundan kıl aldırmaz edanla 

Kibrini yıkmadıkça,

İnsanı yaşayan

Sevgiyi yaşatan

Işığı aşk'tan saymadıkça.

Çıkış yok ne sana, ne bana.

Bir not düştüm bugün burada

Anlamak isteyen alır nasılsa...

Kalın sağlıcakla

İstanbul, 19.8.2025

Firdes dedi... Ebru dedi... Ruhum dedi... kim dediyse dedi, içimden bugün de böyle geldi...

*ırak olmak, uzaklaşmak.

** 8.6.2024 tarihli Haysiyet / Hayy'siyet başlıklı YouTube kaydımı izlemenizi dilerim.👇

HAYSİYET / HAYY'SİYET

VAZGEÇ... VAZGEÇERSEN... VAZGEÇ SEN!

Gel vazgeç!

Vazgeç inadından... inatta ısrarından.

Bugüne kadar doğru sandıklarından!

Ya "gerçek" gerçek sandığından başkaysa...

Ya "gördüğün" görmen gerekenden başkaysa...

Ya "gittiğin" gidilmesi gerekeninden başkaysa...

Vazgeçsen ya 

An'da

Geçim uğruna...

Seçim uğruna...

Soluk uğruna...

Sağlık uğruna...

Dahası uğruna 

Paralanmaktan dünya sandığında.

Ne uğruna...? 

Tutundukların yok uğruna!

Vazgeç sen

Başkası yapsın demeden

Başkası görsün beklemeden

Başkası değişsin istemeden

Başkasını... başka bilmeden!

Başkası sen!

Başkası ben!

Başla şimdi istersen!!!

Zira 

Vazgeçersen kendinden

Nefes olamazsın içinden

Vazgeçersen kendinden

Işık olamazsın içinden

Vazgeçersen kendinden

Sevgi olamazsın içinden

Vazgeçme!

Ne şimdi, ne sonra,

Ne an'da, ne herhangi bir an'da,

Vazgeçme sen senden asla.

Gerçekliğini bil ve anla

Şimdi başla!

Vazgeçmezsen

Yaşatırsın nurunu her daim sen.

Bir sen yaşarsan nurunla

Işık olursun insana

Sevgi olursun VARLIĞA 

Nefes olursun VAR'a

CAN olursun yaşama

Yaşar olursun canlana canlana

CANLILIĞIN yol olur ışığa

AŞKIN nur oldurur yaşamla

YAŞAM ÖZ olur VARLIĞA.

Devr-i daim olur hayy'at*

Beslenir her bir hücren 

Işıkla ve aşk'la

Kalan ne varsa;

Zehir akar dışarıya

Kör göz... kem göz... ker göz...

Aydınlanır akışla

Temizlenir nurla

İnsan olur doğan

Doğan olur nurla

Aklana aklana 

Yol olur nurluya

Nurlar toplanır yol olur varlığa

Gömülü duran 

Olan ve olduran

Nefes olur CAN'A 

Can ışık olur RUH'A 

RUH akar akar akar cümle yaratılmışa

Alemler kalkar ayağa

Gerçek bayram yaşanır işte tam da o an'da.

Hadi öyleyse

Bir derin nefesinle

Vazgeçmediğini söyle

Cümleye

Senden çıkan eklensin diğerine

El ele değilse de 

Nefes nefese itki olsun peşi peşine

Arşa çıkalım önce

Zirveden her yere

Yerden göğe

Dönsün sende olan;

Sevgi, her yere.

Sevgi her yere...

Sevgi zaten her yerde

Sende... seninle...

Sonsuz sevgimle

Firdes Ebru'dan tüm nurlu canlara

İstanbul denende, 15.8.2025 bilinende

 *Hayy kelimesi, 'hayat sahibi, diri' mânâsına gelir. Hayat kelimesi bu kökten gelir.

RUH DİLE GELİRSE...

Mengene gibi kapmış, yüreğe bastıran.

Can havliyle sırta yapıştıran, görünmezlik zırhına iman yoluyla erişen, çıkmış arşa.

Tersine büyüyen kafa

Batmış adeta ...'a!

Ne göz kalmış gören

Ne akıl kalmış işleyen.

Hal böyle iken

Hâlâ bana dersen

Kader ... kısmet...

Hâlâ beklersen başkasından, 

Bir umut, bir medet,

Hâlâ sığınırsan imana,

Hâlâ hepi topu bir ömür görürsen, hayatı,

Hâlâ beklersen ölümü,

Görürsün ölü'mü*

Hani ölüm yoktu diyeceksen,

Cevap basit, istersen:

Ölmek demek son nefesi vermek demek...!?

Nefes ne demek, "son nefes" ne demek?!

Ölmek demek bedenli yaşamı sonlandırmak demek...!?

Beden ne demek?!

Ölmek demek

Artık var olmamak (nonexistence) demek...!?

Var olmak (existence) demek ne demek?!

Soruların cevabı sandığından başkaysa ki başka

Ölüm ne demek anlayamamışız demek!

Hoş yaşamayı anladık mı ki bu akılla?!

Hal böyleyken

Bir çağrıdır bu sana, benden yana.

Ben kim miyim?

Ben senim

Ben sendeyim

Ben seninleyim

Ben her yerdeyim.

Ben benim

Ben herşeyim

Ben benliğim... bilincim... eşya gördüğün... hava-su-toprak bildiğin... var dediğin her şey benim!

Ben RUH'un kendisiyim.

Parça pinçik edile edile

İndim yere

Girdim yerin dibine seninle

Gel gör ki yaşarım hâlâ seninle.

Niye?

Vardan yok olmaz diye diye geldinse de bugüne fizikte,

Hiçe saydın kendini ruhunu göme göme mülke.

Adalet mülkün** temelidir dedin 

Adaleti metalaştırdın adeta içinde

Koydun baş köşene.

Döndün sonra da 2 kollu, 2 bacaklı formuna.

Aslın kaldı metaforlarda... mitlerde***...

Sen sandın aslın bu ya; 2 gözlü, 2 kulaklı...

Şimdi geldik sona;

Yaşar olamayan insanın yaşamını sonlandırmaya.

Zira çıkmalı artık o son nefes,

Tutulduğu yeter bunca!

Şimdi geldik sona;

Ölürken açılan 2 göz****,

Kapatılırken EL'le!

Kör göz açılmalı bile isteye seninle, sende.

Şimdi geldik sona;

Var olmayı (existence) sonsuzlukta yok olmak / kaybolmak sanmak yerine

Bu dünyada kalarak yok olduğunu (disappear)  idrak gerek bize.

Öyleyse

Başlıyoruz oyunun son perdesine

Hazırlanın!

Işıklar kapanacak.

Demedi deme.

Sonsuz sevgimle,

Aktı geldi ben'den bize...

Işıldayan Hayatlar her daim seninle.

İstanbul denende, 2.8.2025 bilinende...

Ek açıklamalar:

 *m; iyelik zamiri

**Mülk Kelime Kökeni

Arapça mlk kökünden gelen milk veya mulk 1.sahip ve egemen olma, sahiplik, egemenlik, hükümdarlık, krallık, 2. sahip olunan şey, egemenlik alanı" sözcüğünden alıntıdır. Arapça sözcük Arapça malaka "sahip idi, egemen idi" fiilinin masdarıdır.

***mit 

kuşaktan kuşağa yayılan, toplumun düş gücü etkisiyle zamanla biçim değiştiren, tanrılar, tanrıçalar, evrenin doğuşu vb.yle ilgili, imgesel, alegorik bir anlatımı olan halk öyküsü.

****Fizyolojik olarak bu dünyada ölüm sonrası gözlerin açık kalmasının sebebi, ölüm halinin ardından kasların gevşemesi ve göz kapaklarının kapanamamasıdır.

KAZANCI HİÇLİK!

"Baba bir ilham"ı alır da

Gömersen

Sevda dolu toprağa

Kanını emer can damarlarının.

Nadasa bıraksan da

Ortaya çıkmaz gerçek aşk.

Yıllar denen aksa da,

Olduramaz 

Ne susuz kalmış toprak

Ne de ona serpilmiş ilham,

Nurlu bir can.

O olur olsa olsa bir diken

Orta yerde dikilen.

Kalan ilhamı da

Sularsan kanla,

Gözyaşıyla,

Canla,

Cananla...

Çapa vura vura başına,

İlham kalmaz da ortada

İlham sanılan yaşar karasıyla.

O kararmıştan ne çıkar ortaya?

Belki bir fikir, belki birkaç sözcük...

Onun adı olsa olsa 

Eser olur

Kimine hoş, kimine nahoş olur.

Yapıt denen saklanır sakınılır

Korunur kollanır ama o da

Ömürlü olur.

Nuru yutulan ilham olsa olsa 

Taş olur, heykel olur, abide olur;

İhtişamı göz kamaştıran,

Rengi olmayan,

Canlılığı durmayan,

Canı darmaduman!

Gül cemali 

Dursa ne olur

Olsa olsa 

Louvre'da sergi olur.

Canlılığı olmayan ilhamdan 

Ne cana nur olur

Ne öze kan olur.

Söner ışıklar

Yiter yıldızlar

Kırılır camlar

Olsa olsa duvarlara süs olur...

Baba ilham 

En sonunda

Para olur... pul olur...

Serveti çok 

Ama

Kazancı hiçlik olur!

BABA'nın canlılığı

İlhamıdır.

İlhamı yaşamıdır.

Gözünü yumanın

Donduğu nokta

Yaşamın durduğu an'dır.

Yaşamın durduğu an

Sararıp soldurduğu alandır.

Bakıp da görüyor sanma

Baksa da seçtiği bir kara.

Etrafı kırıldı 

Paramparça

Kala kala ortada

Bir sarı nokta

Güneş sandı onu da

Tutuldu ışığına,

Körlük zordu ne de olsa,

Sarıldı saçlarına.

Saçlar dolandı boğazına

Nursuz olan yapıştı yakasına

Ne nefes kaldı nurlu

Ne ışık kaldı onurlu

Ne yaşam kaldı vakur

Ne baş kaldı gururlu

Eğildi...

Çöktü...

Söküldü...

Döndü...

Baş aşağı döndü!

Sevgi söndü

Sevgi sustu

Sevgi durdu

Sevgi dondu

Ağır aksak 

Sallandı çınar...

Yatak döşek yatar...

Hem kör hem sağır

Duymaz bakar

Görmez bakar.

İlhamını yeniden ne sular?

Canlılık bitti

İlham gitti 

Sananlar boşuna ahlar.

İlhamın ilhamı 

Ayağa kalkar

İlk ilham; insan, uyandığında!

İnsan olur ilham, ilhama

İlham olur can, nura

Nur yol olur, canlılığa

Canlılık, yaşam olur 

Yaşam, yakıt olur 

Yakıt, su olur.

Su devir daim eder.

Devri daim 

Gerçekliği VAR EDER.

Ey insan

Güzel can

Öyle bir yaşa ki

Yaşamın ilham olsun

Bundan sonra.

Kal sağlıcakla,

Firdes Ebru'dan

Nurlu yarınlara gönderme geldi.

İstanbul denende, 9.7.2025 bilinende.

İLHAM

İlham dönüşürse fikre

Fikir dönüşürse zehire

Nice olur halimiz bir düşünsene!?

 

Nasıl olacak, ne saçma deyip omuz silkenler var, var da...

Oysa!

Her gerçek

Bir ilhamla başlar.

 

Her yaratım

Bir gerçekle.

 

Her insan

Aşk'la...

 

Her varlık

Nur'la...

 

Her öz

Can'la...

 

 

Sen de nur oldun

Nurla doldun.

 

Can oldun

Canla doğdun.

 

Işık oldun

Işığınla doldun.

 

Sevgi oldun...

Sevginle var oldun.

 

Ama!

 

Madem öyle...

Ne oldu da dünya döndü azap alanına?

Cehennem çukuruna?

Bataklığa?

 

Yok canım der misin?

Diyebilir misin?

Sen belki derin bir uyku halindesin...

/

Kendi çöplüğünde horoz kesilmişsin...

/

Azla yetinmeyi matah bilmişsin...

/

Ölümü doğal... hastalığı normal... yaşlanmayı kaçınılmaz... kabul etmişsin.

....

/

Savaşları, bombaları...

Açlığı, sefaleti...

Zindanları, körlüğü...

Yağmaları, salgınları...

Nice nice fenalıkları

Rasyonalize etmişsin.

...

/

İktidar savaşlarını,

Varlıktan nemalanmayı,

Zirveye doğru atılan adımların kararlılığını,

Güç bilmişsin...

Doğrusu bu! diye çoluk çocuğa, eşe, dosta, komşuya akıl vermektesin hatta hâlâ.

...

/

İspatın peşinde...

Gözün gördüğünce...

Yazılıp dikte ettirilenlerin etiketiyle...

Daha da önemlisi; bir ömürde, inanıp bildiklerinle, üzerinde hiç düşünmesen de, var edilişini bağlamışsın bir ele...

...

/

 

Neyse ne!

Dünyada devam etmekte;

Savaş, intikammm yeminleriyle!

İkiyüzlülük, kılıfına uydurulmuş yalanların sevimliliğinde!

Yeni nesil hastalıklar, patojen* değillerse de pandemi** ivmesinde!

Derin devlet komploları, değil sadece film repliklerinde, felaket senaryoları eşliğinde, subliminal normalleştirme eğiliminde, pazar payı peşinde.

 

Daha sayayım mı "normal" dediğin dünya için örnek sana?

 

Yoksa sen

Kendini 2 diploma, 1 ev, 3-5 altınla korumaya mı aldın?

Emekli maaşı yetmez ama neyse işte miras da gelecek mi sandın...

En bedbahtı olarak "bir canım var" repliğiyle arabeske mi bağladın?

En cevval hareketinle "heyt ulan bundan sonra ben de kuralına uydururum kendimi" deyip serin sandığın karanlık sulara mı atladın.

"Sütü bozuk şerefsizlerden olacağıma elimdekiyle gittiği yere kadar" deyip köşene mi saklandın?

 

Sahiden ya sen ne yaptın?

 

Fikri hür

Vicdanı hür

Olacağım sana sana

Sahiden ya sen şimdiye ne yaptın?

 

Sevgiden başka

Hamurunda ne varsa

Ayıkladın mı mesela?

 

Sevgiden başka fikrinde ne varsa temizledin mi acaba?

 

Sevgiyi sönümleyen sesli/sessiz sözcüklerini çıkarttın mı lügatından acaba?

 

Sevgiden başkasını gören gözlerine neden diye sordun mu acaba?

 

Sevgiyi göremeyen gözlerine ayar çektin mi acaba?

 

Gerçekliğin peşinde

Gerçeği görmeye

Gerçeği bilmeye

Gerçekliği idrake

İzin verdin mi kendine?

 

İzin verdin mi kendine?

Önce sen bunu sor kendine!

 

 

Sahiden ya sen şimdiye ne yaptın?

Niye? Niye yapayım ki böyle diyorsan, dinle;

 

Her gerçek

Bir ilhamla başlar.

Her yaratım

Bir gerçekle.

Her insan

Aşk'la...

Her varlık

Nur'la...

Her öz

Can'la...

 

Sen de nurla oldun.

Canla doğdun.

Işığınla doldun.

Sevginle var oldun.

İlhamı oldun aslında.

 

İlhamı oldun aslında!

 

Sonra?

Sonra o ilham oldu koca bir kara

Sevilmiyorum sana sana

Ayrışıyorum sana sana

Gözü nurla görmez

Bakışı sevgiyi seçmez olunca

Yıkıldı SEVGİ

İlham kararınca!

 

İlham olan

Kendi nurunu kendi yuttu

İlham yok oldu.

Nur dondu

Fikir oldu

Fikir nursuz

Kara oldu.

Kara nursuz

Zehir oldu.

 

İNSAN'ın fikri bozulunca

İnsan varoluşa zehir oldu.

 

 

Şimdi sıra geldi sana;

Sen ki varsın bu topraklarda

Nurunla... canınla... aklınla...

Fikrinle de

İlham ol varlığa, varlığınla.

Olmaz sanma!

Ben kimim ki deyip oyalanma!

Sen ki ışıkla ve aşk'la varsın artık bu dünyada

Saflaşa saflaştıra geldin kendini bu an'a

İlhamın da dönüştüyse aşk'a

Ne alâ

Yenide yeni oldurulur sende ki bu aşk'la.

 

Gel sen dinle bu CAN'ı

Kim kaybetmiş sevgi olmakla?

Ne itibarın kaybolur...

Ne incilerin dökülür...

Ne saf, salak damgası yersin,

Ne aklını, fikrini, benliğini kaybedersin.

Sen sen olursun aşk'la

VAR OLURSUN NURUNLA.

Var mı bundan güzeli bu dünyada ve dahi varoluşta?

Sorarım sana?

 

AMA!

Duruyorsa fitne fücur, maskelerinin altında,

Serpiliyorsa senden türlü türlü nifak, düşünce yoluyla,

Kara bakıyorsan karanlıkta olmasan da ...

Yazık olur sende ki ilhama

Döner bir yangına

Yayılır dalga dalga omurlarına

Kararır için, yangını sönse de yiter gider

Canlılığın,

Söner gider

Işığın.

 

Yapma!

 

Sen insansın

Sen ilhamsın aslında.

Sen İLHAM OL yeniden varlığa

Her İNSAN

Her NURLU CAN

İlhamdır varoluşa

İlhamdır varlığa.

 

İlhamı noksan

İlhamı yoksan

Ne olur?

Anlattım sana; kömür karası bir dünya***.

Yapma!

 

 

Al bir derin nefes ve başla

Şimdiye başlamadıysan şimdi başla.

YAŞA

VAR OL

IŞIĞINLA ve AŞK'LA.

Firdes Ebru'dan tüm nurlu  canlara

İstanbul bilinende 5.7.2025 denende yazıldı bil sen de...

 

*Patojen, hastalığa neden olan her türlü organizma ve madde.

** Pandemi veya pandemik hastalıklar, dünyada birden fazla ülkede veya kıtada, çok geniş bir alanda yayılan ve etkisini gösteren salgın hastalıklara verilen genel isimdir.

***Altered Carbon isimli bir dizi var, tavsiyemdir meraklılarına.

İÇİMDE BÜYÜYEN

Nefes alıp alıp içimde büyüyen bir saflık..

Sen ben değilsen 

Ben sende değilsem 

Sen ben değilsem  

Ben seni bilemem 

Ben sende kendini bilemem 

...ve sen kendini bende göremezsen 

Beni kendinde bilemezsen 

Sen seni göremezken 

Sen beni bilemezken 

Ne ben yaşarım nefes ola ola 

Ne sen yaşar olursun nefes ala ala.

Çözmek gerek 

Bu bir muamma!

Neden geldik bu noktaya?

Alev oldu içimde kor

Oysa yanmalıydı ilelebet 

O ocak 

İçimde aşk ola ola.

Sızım sızım sızlar 

Burnumun direği

Dikine dikine gideli 

Kimileri kutlar seni

Kaptan-ı ehli

Nedir demeli?

Geçmedi geçemedi

Yüreğimdeki sızı hiç dinmedi

Gözlerini kör eden neydi

Seni bana küstüren 

Yine senin ehlindi

Ne evlat sevildiğini bildi

Ne yar döndü geldi.

İnsancıklar

Bir kahraman seni bildi

Oysa esas kahraman senin ehlindi

İçinde eridi gitti...

Eridi bitti.

Sende olan seni yedi bitirdi

Karan gömüldü gitti

Etrafını sular çevirdi

Bir baş belirdi

Suyun içinde bilindi

O baş senin idi

Burnun dikti, eğildi.

Kıyın kıyın gitti

Avını parçalayacak dişler

Sende bileylendi

Avın sevgi idi

Deştiğin anan idi

Çektiğin kan idi

Yuttuğun yaran idi

Yardığın zemin idi

Yaptığın fena idi

Kimse bilmedi

Kimse bilmedi.

Timsah yemeğini yedi

2 gözünden yaş geldi

Sönen fer idi

Kimse bilmedi.

Ejder aleve erdi

Bir nefeste çekti

Ağzından burnundan verdi

Kendinden geçen aşk idi

Kimse bilmedi.

Sönen ocak hiç alevlenmeyeydi

Yitip gidecekti

Oysa aşkın içinden sevgi geçti

Sevgi yaşamayı seçti.

Yaşarken yaşatmayı bilseydi!

Ahh o son kalan sevgi

Kendini sevseydi...

Sevgi yeşermeyi bilseydi...

Ahh o son alev kendini bir görseydi...

Sorarım sana 

Ne anlatırım ben burada bunca...

Aklın almaz

Yüreğin sarmaz...

Zira 

Yıkılacak duvarların,

Korunmasız kalacaksın.

Sökülecek dişlerin,

Acısına dayanamayacaksın.

İnandığın güvendiğin ne varsa

Bozdurulacak sana,

Dayanamayacaksın ...

Sanırsın hâlâ!

Ama bak ben dayanıyorum ya

Hâlâ daha...

İçimde lavlar

Kucağımda yanardağlar

Gözümde yaş 

Bağrımda taş

Böğrümde asit

Ciğerimde karbonmonoksit 

Kanımda siyanur 

Tükeniyorum an be an 

Ama

Dayanıyorum hâlâ.

Sen neden dayanmayasın 

Sonu aşk ile doğurulacak ışıksa...???

Nakış gibi bezenecek

Üst üste dizilecek 

Renk renk geçirilecek 

Nefes nefes gönderilecek

Işıl ışıl bezendirilecek 

Sesli sözlü dinlettirilecek

Uyumla dans ettirilecek 

İhtişamı içine işleyecek

Saflığı seni kendine getirecek

Akışkanlığı özümsettirilecek 

... ise sonunda

-ki öyle aslında!

Sen niye dayanamayacaksın?

Aşkı aşkla oldurmaya?

Yoksa...?

Dayandırılamayacaksın sandırılan mısın bu hayatta? 

Aşkı aşkla oldurmaya?

Sorarım sana!

Sen kimsin acaba bu hayatta ve aslında?

Sorarım sana!

Sen kimin gözünden, neyi nasıl görmektesin hâlâ?

Sorarım sana!

Kal sağlıcakla.

Firdes dedi... Ebru dedi... kimse kim... boşverelim kimlikleri...

İnsan'a bir sesleniştir bu aslında diyelim biz buna.

İstanbul, 1.7.2025 - 13:19

SEVGİ DİLE GELDİ! YENİDEN!!

Bir hüzün çöktü yüreğime

Gözlerim acır içten içe

Nedensiz değildir de...

Görünürde yok bir şey

Dünya gözüyle deyip, 

Geçebilir miyim sence?

Anlarım, bilirim...

Bir yerlerde

Bir nurlu can göçtü işte...

Bir dal kırıldı...

Bir bel sıkıldı...

Bir boğum daha karardı...

Bir boyun daha bağlandı...

Bir ... daha... 

Bir ... daha...

Canı olan bir beyin dayanır mı bu acıya?

Sorarım aklıyla övünen sana!

Canlılığı olan bir kan dayanır mı bu acıya?

Sorarım fikriyle konuşan sana!

Yaşayan bir sistem dayanır mı bu acıya?

Sorarım omurgasız* sana!

Saf sevgiden olan dayanır mı bu acımasızlığa?

Sorarım kalpsiz olan sana?

Gözünü yummak mıdır 

Çare sandığın?

Körlük yaraşır sana.

Ama çözüm olmaz bana!

Bir yerlerde duruyorsa hâlâ 

-ki duruyor fazlasıyla,

Kin, nefret, husumet...

Öfke, intikam, öç alma...

Yalan, riya, iki yüzlülük hatta...

Konuşulamaz "kurtuluştan",

Bana masal anlatma!

Bilginin yumağı olsan ne fayda...

Çile derim ben o yumağa!

Kitabın kurdu olsan ne fayda...

Güve derim ben ona!

Hitabetin kuvvetli olsa ne fayda...

Yavuz hırsız ev sahibini bastırır dersin ya!

İtibarin olsa ne fayda...

Manipülasyonda üstüne yok derim ben sana!

Haşmetinle yıkılsa dağlar ne fayda..

Gücün de ahlaklısı lazım derim ya!

İlim, irfan oldu maskara

Beyin dumur olunca...

İlgi, alaka "beğeni" oldu 👍/❤️ cümle mecrada...

Kalp dağlanınca.

Gerçeklik algısı yabanın kucağında

Ortak akıl girince kapsama alanı sandığına!

Anlayamadın mı?

Anlamadın mı?

Anlamak işine gelmiyor mu yoksa hâlâ daha!

İçimde bir acı

Burnumda bir sızı 

Kırılıyor ışıklar 

Buğulanıyor bakışlar

Yıkılıyor yapı taşları

Kozalak içten yanıyor

Yollar kapanıyor

Deprem sanılan yaklaşıyor...

Sen sen olmadıkça!!!

Öz'ünle gönlünde

Gözünle yerli yerinde

Sözünle sessizce

Sen seni onarmadıkça!!!

Nurunu gani gani akıtmadıkça...

Nefes almadıkça...

Yaşar olmadıkça...

Bari bak bana;

Hayat dediğin 

Soluyor ...

Soluyor ...

Soluyor an be an

Sen anlayamasan da dünyada

Yaşam sonlanıyor

Bir katmanda

Nefes boğuluyor can damarlarıyla

Beyin peltekleşiyor

Nuru alına alına

Işıklar sönüyor

Hava kararmasa da!

Kiminin başı dönüyor

Kiminin kalbinde var bir bozulma

Kimi uyukluyor ulu orta

Kimi uykusuz sabahlıyor sıklıkla

Kiminin midesi kazınıyor bir anda

Kimi düştü gıda takviyesi oyununda ortaya

Kiminin kulağı tıkanıyor 

Kiminin burnu çokça

Kiminin kemikleri eriyor hastalık sana sana

Doldu taştı yer gök binalarla

Ne giren hasta 

Ne çıkan sağ aslında!

Bir tuhaf oldu insanlık

İNSAN uyanamadıkça!

İnsan uyandırmadıkça!

Gel bugün bir kez daha 

Dinle: 

Günler başladı kısalmaya...

Ya yarın hiç olmayacaksa!?

Sadece an'da var olsak 

Işıkla ve aşk'la.

Hamurumuzda, mayamızda,

Kanımızda, kimyamızda,

Özümüzde SEVGİ saklı** nasıl olsa. 

Selamlıyorum 

Kendimi,

Sende ki beni.

Sen de

Sarıl bana,

Sarıl sımsıkı ama

...ve

Bir daha sevgini bırakma.

Sevgiyi soldurma.

Beni unutma!

Işıldatacak o seni

Sen onu görünce ama...

İstanbul, 29.6.2025

Firdes Ebru dillendirdi...

*Dileyenler ağrı/acı algısında omurganın işlevi konusuna bakabilir...

** saklı ifadesi sır manasında değil var manasındadır. Hatta ingilizce ifadesi daha anlaşılır olabilir; secret değil hidden anlamındadır saklı bu cümlede.